غزل شمارهٔ ۵۱۶۴

برداشت: از روی تلخی دریا، صدف نیازی ندارد که با بارش ابری، مروارید از لب خود خارج کند.

برداشت: جاذبه و محبت کسی که شایسته نیازمندی‌هاست، چنان است که مانند ابر، از دریا به سمت صدف می‌آید.

برداشت: زندگی در این دنیا به اندازه یک روز است و اگر دل پاکی نداشته باشیم، نمی‌توانیم مانند یک مروارید باارزش از دریا بهره‌مند شویم.

برداشت: آیا کسی خنده زیبای او را دیده است؟ که او به مانند مروارید در دل صدفی درخشان و گرانبها قرار گرفته است.

برداشت: زبان بزرگ‌تر از آن است که تنها با کلمات تند و توخالی، مانند باد، چیزی را به دست بیاورد. برای دستیابی به اعماق و زیبایی‌های واقعی، نیاز به تلاش و صبر است، درست مانند صدفی که با دستانش به ابر دست نمی‌زند.

برداشت: صائب از ارتباط با افرادی با ارزش و با کیفیت، بهره‌مند و راضی شده است. او به قدری با صداقت و خلوص قلب زندگی می‌کند که تمام وجودش به مانند صدفی است در جستجوی مرواریدهای ارزشمند.