غزل شمارهٔ ۵۱۶۳

برداشت: از این نگاه کن که افرادی که دچار تاریکی باطن هستند، انصاف را نادیده گرفته‌اند. انصاف اکنون به قدری نادر و فرار شده که برای یافتن آن باید به دنبال یک موجود افسانه‌ای بگردی.

برداشت: من به خاطر سختی‌ها و ضربه‌هایی که خوردم، هیچ وقت شکوایه نکردم و در عوض، این صبر و استقامت من باعث شد که حق و انصاف به من رسید.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذابیت ماه کنعان، قلب او را با سیم خریدند، اما هنوز بی‌عدالتی و بی‌انصافی در میان اهل کاروان ادامه دارد.

برداشت: حواست باشد که به دنبال خواسته‌های غیرواقعی نروی، زیرا در این زمان افراد بخیل و بی‌انصاف به کسی کمک نمی‌کنند.

برداشت: در اینجا شاعر به ما می‌گوید که تلاش و کوششی که در بهار صورت می‌گیرد، باعث می‌شود که زمین بی‌حاصل (شوره‌زار) تبدیل به جایی پربار و ثمرمند شود. اما از این مردم که در این دنای ناهموار زندگی می‌کنند، نباید انتظار انصاف و عدالت داشت.

برداشت: در این دنیا، صائب، تو هم باید کمی دور از مردم باشی، چرا که اکنون خود حق و انصاف را از دنیا دور کرده است.