غزل شمارهٔ ۵۱۶۲

برداشت: از خط سبز عشق، رنگ لعل دلبر به روشنی نمایان می‌شود، همچنان که شکر هنوز از پر طوطی به خلوص نرسیده است.

برداشت: عجیب است که زیبایی او اثری از من به جا گذاشته، در حالی که من در شب‌های روشن، به مانند کتان سفید، عمرم را می‌گذرانم.

برداشت: دل تو آنچنان نیست که آه من را بپذیرد، وگرنه حتی سنگ هم به خاطر این تیر سبک و زودگذر به حرکت درمی‌آید.

برداشت: محبت و زیبایی تو باعث شده که از زندگی بی‌ثمر و بی‌فایده دور شوم و اگر نه، من این قند را بارها برای خودم آماده کرده‌ام و صاف کرده‌ام.

برداشت: مانند آب خضر که از خط غوطه‌ور در تاریکی خارج می‌شود، چهره‌ای نمایان شد که مانند آینه سکندر، صاف و زیبا بود.

برداشت: از مرز خود خارج نشو، زیرا آسودگی و بی‌تحرکی باعث می‌شود که آب زلال و گوهرین وجودت کدر و آلوده شود.

برداشت: کفران نعمت نکن و از بدشانسی خود ناله مکن، زیرا مانند کسانی که در خاموشی و بی‌خاصیتی مانند خاکستر به سر می‌برند، تنها به درد خود می‌افزایی.

برداشت: من از زندگی در فقر و تهیدستی خوشحال هستم، چرا که مانند نافه‌ای که با خون جگر پر شده، در لباس فقر، زیبایی و ارزش خاصی دارد. این وضعیت به من احساس غنای روحی می‌دهد که با زندگی‌ای چون شراب قرمز خالص، زندگی‌ام را معطر می‌کند.

برداشت: اگر کسی بتواند قلبش را از زنگارهای ناامیدی پاک کند و به آن صفا ببخشد، در این صورت با هنرش می‌تواند چرخ زندگی را به طور مطلوبی بچرخاند.

برداشت: اگر آب، آینه را تیره و کدر کند، چگونه می‌تواند خاطر ما را که با باده شفاف و روشن است، آلوده سازد؟

برداشت: از دل خود غم را بیرون بیاور و در جام هلالی بریز، زیرا که شفافیت و روشنی می‌تواند آینه را صیقل دهد.

برداشت: اگر آب و آینه با یکدیگر صلح و صفا داشته باشند، حتی دل سکندر نیز مانند دل خضر صاف و زلال خواهد شد.

برداشت: به خودت سخت نگیرید و از چالش‌های زندگی ناامید نشوید، چرا که این مشکلات فقط پوششی از غبار بر سر راه شما هستند و در زیر آن، زیبایی و ارزش واقعی وجود دارد.