غزل شمارهٔ ۵۱۶۰

برداشت: ای دل بیمار، چرا از درد خود با عیسی صحبت می‌کنی؟ تو غافلی از رنج و سختی خود. واقعاً حیف است که در این مورد صحبت می‌کنی.

برداشت: به دنبال آزادی از این جسم سنگین نباش، زیرا نمی‌توانی از این دیوار کوتاه خود را برهانی.

برداشت: تو به سکوتی اولویت می‌دهی و به سخنان بی‌معنی قانع می‌شوی، در حالی که از دریای پر ارزشی فقط به اندکی از آن راضی هستی. افسوس!

برداشت: چشمانم به خاطر انتظار تو، دیگر رنگش سفید شده و هیچ درس عبرتی از این روزها نگرفته است. حیف که تنها یک بار از این دریچه به تو نگاه کردم.

برداشت: خوشبختی در دنیا همچون پرواز پرنده‌ای بزرگ و باعظمت است، ولی تو حرص و طمع به چنین خوشبختی از فردی بی‌وفا و فریبنده نشان می‌دهی که جای تاسف دارد.

برداشت: ساده‌لوحان از فکر و خیال خود فراری‌اند، اما تو هر بار در بازار زندگی، آینه‌ای را می‌گشایی که حقیقت را نشان می‌دهد.

برداشت: پرندگان از درد جستجو آزاد می‌شوند، اما تو هیچ تلاشی نکردی و مانند نقطه‌ای از پرگار، در یک جا ثابت مانده‌ای. افسوس!

برداشت: در بیابانی که هیچ‌گونه نشانه‌ای از زندگی و انرژی وجود ندارد، تو به خاطر علاقه‌ات خود را در دام خارها اسیر کرده‌ای. واقعاً تأسف‌بار است.

برداشت: خواب سنگینی که تو را در خود غرق کرده باعث شده تا استخوانت ضعیف و بی‌حال شود، اما افسوس که اندوه و پشیمانی تنها یک بار فرصت دیدن را به تو داده و از آن هم به سودی نرسیده‌ای.

برداشت: تو به دنیا آمدی و هرگز نتوانستی خود را به خوبی بسازی و از این جهان رفتی. این موضوع برایت بسیار تاسف‌بار است.

برداشت: مغز انسان به دلیل سبکروحانی‌ها تحت فشار قرار می‌گیرد و تو با بی‌خیالی و بی‌توجهی، همانند کسی که بی‌غم است، گل‌هایی بر سر عمامه‌ات می‌زنی، که این واقعاً قابل تاسف است.

برداشت: دست‌اندرکاران زحمت را مزدهای خود را گرفتند، اما تو به خاطر تنبلی و راحت‌طلبی، از فعالیت و کار کردن کنار کشیدی و کارهای خود را انجام ندادی. این خیانت به خودت است.