غزل شمارهٔ ۵۱۵۶

برداشت: غمگین نیستم؛ جواهرم از خاطر تنگی جا بیرون نمی‌آید. مثل اینکه دریا از پرآبی‌اش در صدف محبوس است.

برداشت: گوهر ما از تنهایی و دوری دور است، چون غباری بر آن نشسته و در واقع در درون یک صدف، از پیشانی باز شده‌ی صحرا پنهان شده است.

برداشت: کلمات نمی‌توانند مانع از درک روشن معنا شوند، همان‌طور که درخششی که در درون مروارید نهفته است، در صدف پنهان می‌ماند.

برداشت: برای اینکه دل آدم شفاف شود، باید از خودخواهی و خودمحوری خارج شود. اگر چشمی بخواهد چیزهای ارزشمند را ببیند، باید مانند عینی که در صدف قرار دارد، به عمق و معنی زندگی توجه کند.

برداشت: در وجود خاکی و محدود خود، دل پر از درد و غم چه کاری می‌تواند انجام دهد؟ چگونه می‌تواند موجودی بزرگ و آزاد مانند دریا، درون یک صدف کوچک، جایی برای پرواز و گستردن بال و پر خود پیدا کند؟

برداشت: دارایان ثروت به ما احترام می‌گذارند و مهربانند، چرا که در دل دریا، مرواریدهای باارزش را در صدف‌ها آماده می‌کنند.

برداشت: جهان پر از شور و هیجان است و بر افرادی که به تنهایی و دور از جمع زندگی می‌کنند، فشار نمی‌آورد. مانند اینکه تلخی دریا با وجود گوهرهای باارزش در صدف، رابطه‌ای ندارد.

برداشت: شیرین به خاطر تلخی زندگی کنار کشیده است، اما مانند مرواریدی در اعماق دریا، زیبایی و جذابیت خود را حفظ می‌کند.

برداشت: کسانی که گوشه‌گیر و منزوی هستند، به خاطر کثرت و تنوعی که در زندگی وجود دارد، نباید گله‌مند شوند. وقتی دریا (زندگی) را می‌بینند، نباید احساس تنگی و خستگی کنند، چرا که در دل دریا، گوهرهایی پنهان است که می‌تواند زندگی آن‌ها را غنی کند.

برداشت: گوشه‌ای از شبنم به خورشید به خاطر آرامش و سبکی فکر رسید و از بار سنگینی دل‌مان، گوهری در صدف پیدا کردیم.

برداشت: اگر می‌خواهی دل روشن و پاکی داشته باشی، خود را جمع و جور کن و به دنبال خالص کردن دل خود بپرداز، زیرا مانند ساخته شدن جواهر است که می‌طلبد تا دل را از تیرگی‌ها و زنگارها پاک کنیم.

برداشت: بر یتیمان غم و اندوه از هر سو هجوم می‌آورد، و این غم و اندوه همچون غباری بر چهره‌ی گوهرین آنها نشسته است.

برداشت: دل من به خاطر سردرگمی‌هایی که دارد، دیگر آرامش ندارد و گوهر ارزشمند درونش به مانند یک دانه در صدف نمی‌تواند جا داشته باشد.

برداشت: در زمان تنهایی، دل افرادی که به کمال رسیده‌اند، شاد می‌شود. اما گنجی از دل آنها بیرون نمی‌آید، مانند مروارید که در صدف گره‌خورده باقی می‌ماند.

برداشت: از گفتار بی‌محتوا به خود مباهات می‌کند؛ ای کاش این بادکنک که مانند بادپیماست، در صدف دُری داشت.

برداشت: در سکوت واقعیات و ویژگی‌های آدم‌ها آشکار نمی‌شود. ارزش و عظمت یک گوهر چگونه در صدف ظاهر می‌شود؟

برداشت: در حال حاضر به دلیل کمبود مشتریان، ارزش یوسف به اندازه یک سنگ رسیده است، اما گوهر ما به خاطر گران‌بها بودنش در صدف باقی مانده است.

برداشت: این جهان پراز هیجان، دل را به شوق می‌آورد و مانند زنبور به آن مشغول می‌شود. در دل دریا، صدای بلندی به گوش می‌رسد که همچون شور و غوغای زندگی در صدفی نهفته است.

برداشت: زندگی ساده و قانعانه، به انسان آرامش می‌بخشد، درحالی‌که دنیا پر از هیجان و تلخی است. اگر آب دریا تلخ باشد، مگر می‌توان از آن به ارزش‌های شیرین یا گوهرهای باارزش دست یافت؟

برداشت: دل به دلیل طولانی بودن آرزوها و آرمان‌ها در اسارت جسم قرار گرفته است و مانند لؤلؤیی که در صدف زندانی است، روح و گوهر وجود ما از پایبندی به این جسم رها شده است.

برداشت: عشاق در دل خود آتشی پنهان دارند، و این آتش باعث می‌شود که به آرامی و صبورانه در جستجوی محبوب باشند. دل‌های آنان مانند جواهرات در حال درخشیدن‌اند و به همین دلیل، هیچ تردیدی در عشق و احساساتشان وجود ندارد.

برداشت: صائب می‌گوید در دریا به اندازه‌ای جواهر وجود ندارد که چشمان ما در صدف می‌توانند ببینند.