غزل شمارهٔ ۵۱۵۴

برداشت: در آینه نمی‌توان عیب‌ها را مشاهده کرد، زیرا همان‌طور که نمی‌توان در جام می دید، دل‌های صاف و بی‌درد می‌توانند از حقیقت پنهان بمانند.

برداشت: من از شراب لعل سرمست هستم، چرا که هر قطره‌اش به اندازه‌ای داغ و شعله‌ور است که کام لاله را می‌سوزاند و زبانم را آتشین می‌کند تا جایی که به ناف برسد.

برداشت: به دنبال شرابی بدون درد و غم از میخانه‌های زمان نرو، چون لاله نتوانست حتی یک پیمانه شراب را خالص و صاف کند.

برداشت: محبت کسانی که خاکسارند، زیبایی و عظمت خاصی دارد. سبزه‌ای که از بال و پر سیمرغ می‌روید، نشانه‌ای است از کوه قاف.

برداشت: ما در کجا هستیم و فکر کردن به سرگردانی در کجا؟ خورشید درخشان ذره را به دور خود می‌چرخاند و گرم می‌کند.

برداشت: صحبت عشق و عقل نمی‌تواند در یک جا جمع شود، مانند دو شمشیر که نمی‌توانند در یک غلاف قرار بگیرند. عقل و دل هم به نوعی جدا از هم هستند.

برداشت: عشاق از مشکلات و سختی‌ها روی نمی‌گردانند، چون شجاعت و ارزش واقعی مردانگی در مواجهه با این چالش‌ها نمایان می‌شود.

برداشت: هر ویژگی از باغ قدرت، ظاهری دارد و مانند خنجر الماس به شکل متفاوتی بروز می‌کند.

برداشت: نگاه فریبنده‌اش به دلیل کمبود احساسات و عواطف، به گونه‌ای است که هیچ بی‌ایمانی نمی‌تواند از این جذابیت بی‌نصیب بماند و هیچ‌کس نمی‌تواند بدون بهره‌مندی از آن نبرد به تنهایی برود.

برداشت: هر کس که در گفتار و بیان خود از دیگران پیشی بگیرد و به راستی و دلیری سخن بگوید، واقعا مرد است. اما اگر کسی فقط به ظاهر جوانمرد باشد و در عمل ناتوان، فقط یک لاف زن است که در میدان خود را بزرگ می‌سازد.

برداشت: در دل شادابم، یاد آن ابروان خوش‌فرم او را می‌بینم. اگر نمی‌توانستی ببینی، چطور می‌توان دو شمشیر تند و تیز را در یک غلاف جا داده بود؟

برداشت: اگر در پاسخ به این شعر بدون ادب چیزی گفته شده، قاسم انوار از صائب به خاطر این بی‌احترامی خواهد گذشت.