غزل شمارهٔ ۵۱۵۱

برداشت: صبح دمید و ما هیچ‌گاه به چراغ شب عادت نکردیم. در طول روز هم زیر پای چراغ نرفتیم.

برداشت: به ناامیدی من رحم کن، زیرا در کنار من، طبیب به جای چراغ، نگران و دلسوز است و می سوزد.

برداشت: در هر حالتی، مشکلی که در زندگی دارم همیشه با من است. اما در جایی که نور وجود دارد و تاریکی نیست، می‌توانم به آرامش برسم.

برداشت: کافی است که دیگر از کشتن من عذرخواهی کنی، پشیمانی تو مانند نسیمی سرد است که تنها جان چراغ را گرفته است.

برداشت: اگرچه ظاهر فانوسم به هم ریخته و نامنظم شده، اما در دل من هنوز آرزوی روشنایی و روشنگری وجود دارد.

برداشت: اگر ستاره‌ای به بزرگی و درخشش خورشید دست یابد، پس چه جایی برای زیبایی و روشنی چراغی که همچنان کوچک و کم‌نور است، باقی می‌ماند؟