غزل شمارهٔ ۵۱۴۹

برداشت: مانند بلبل بی‌نوا که در پاییز در باغ تنها و از یار و دوستش جدا مانده است، من نیز در این دنیا احساس تنهایی و دوری از عزیزانم را دارم.

برداشت: من با سبکی و آرامش از جایی خارج می‌شوم، مانند نسیمی نرم و لطیف. این کار را به خاطر دل‌های حساس و ظریف انجام می‌دهم که در باغ وجود دارند.

برداشت: ما مانند برگ‌های پاییزی به هم افتاده‌ایم، هرچند که تنها چند روزی میهمان باغ هستیم.

برداشت: از خودت فاصله بگیر و ناراحتی رفیق را فراموش کن، چرا که بوی گل باعث شده کاروان همچنان آماده حرکت در باغ باشد.

برداشت: خودت را از شرابی که رنگش قرمز ارغوانی است سیراب کن، چون که یک یا دو هفته است که جوش و سرزندگی ارغوان در باغ به راه افتاده.

برداشت: به خاطر نداشتن حال خوب و نارضایتی از وضعیت زندگی، در جمع افرادی که در حال خوشی هستند، احساس شرم و خجالت می‌کنم؛ مانند پرنده‌ای که در باغی خشک و بی‌آب و علف، لانه دارد.

برداشت: چون برگ غنچه که هنوز نشکفته است، دل‌های ما نتوانستند یکبار همدیگر را به هم نزدیک کنند در باغ.

برداشت: من که مانند نرگس، فقط به پای خود نگاه می‌کنم، چه فایده‌ای دارد که در باغ، خانه و مکانی داشته باشم؟

برداشت: نگران عرق شرم و خجالتش است که ممکن است از گل‌های باغ در شب گذشته به یادگار مانده باشد، زیرا آن شب، گل‌ها مهمان باغ بوده‌اند.

برداشت: کیست که مانند خوشه‌چین، زیبایی‌های دل‌انگیز جهان را برداشت کند؟ چه کسی می‌تواند از نگاه شگفت‌انگیز بلبل‌ها، صدای شادی و حیرت را در باغ حس کند؟

برداشت: به نظر می‌رسد که دلیل غم و ناراحتی من همین است، که من مانند گلی خاموش هستم و احساساتم را با تمام وجود و به شکلی نامحسوس بیان می‌کنم.