غزل شمارهٔ ۵۱۴۷

برداشت: برای نگهداری و حفظ یک کودک کوچک، باید از مهربانی و لطافت برخوردار بود. کسی که مسئولیت و کنترل امور را در دست دارد، نباید از محبت و حمایت نسبت به آن کودک دریغ کند.

برداشت: در کربلا، آب به روی تشنگان بسته شده است و هیچکس نمی‌تواند از آن بهره‌مند شود. اما هر کسی که بتواند جام می را داشته باشد، باید از من دریغ نکند.

برداشت: از وجود دنیوی من، نشانه‌ای باقی مانده که گوشه چشمان محبت را به من نبخش.

برداشت: چرا با وجود آنکه چشمان حیران من در تمنای وصال توست، نتوانم دست به چیدن گل بزنم؟ چرا آن کسی که به زیبایی گل شبیه است، از من دوری می‌کند؟

برداشت: من قطره‌ای از خودم را به مانند یک صدف با ارزش می‌دانم و برکت و فیضی از آن به دست می‌آورم. پس چرا ابر بهاری که منبع نعمت است، چیزی از من کم کند؟

برداشت: هر چند حنا به تنهایی خونی ندارد، اما باز هم آن زیبای من به خاطر من ارزش و محبت قائل است و از من دریغ نمی‌کند.

برداشت: کسی که بوی خوش زلف معشوقه‌اش را دارد، به دامن شانه، سنبل و ریحان می‌پاشد و بر من دریغ می‌کند.

برداشت: کیست که مرا به آستانه‌ی بزم ویژه‌اش راه دهد؟ کسی که حتی خاکی که در انتظار او جمع شده را از من دریغ می‌کند.

برداشت: دنیا برای من هیچ لطف و گرمایی ندارد، بنابراین اگر بهار بخواهد از من بی‌محابا بهره‌مند شود، این موضوع برای من آسان خواهد بود.

برداشت: او که بی‌رحم است، از درد و سوز دل من باخبر نیست. اگر می‌دانست، هرگز از من آن گوهر درخشان را دریغ نمی‌کرد.

برداشت: من با اشک‌های خود گلستان را پرورش دادم، اما در بهار، عطر و بوی خوش آن را از من دریغ کردند.

برداشت: اگر آن لطف پنهانی که با من دارد از بین برود، پس چرا دل امیدوار من را از خود بی بهره می‌کند؟

برداشت: وقتی که آرزوی رسیدن به محبوب در ذهنم پیچیده می‌شود، آیا می‌توانم از دردی که از این آرزو می‌کشم، رهایی یابم؟ چون آن گل زیبا که هیچ خاری ندارد، خود سودایی از خارهای درونی من را می‌طلبد.

برداشت: کی کسی خواهد بود که در خلوت و کنار مزار من چراغ و شمعی روشن کند؟ آن شخصی با زیبایی آتشین که همین الان هم شعله‌های عشق از من نمی‌کاهد.