غزل شمارهٔ ۵۱۴۶

برداشت: عالم بالا از وجود پاکان بهره‌ای نمی‌برد و مانند صدف نیسان که از خود مروارید نادری نمی‌دهد، آنها نیز از سرمایه وجود خود دریغ می‌ورزند.

برداشت: اگر طلا را در کیمیا صرف کنند، ارزشش به یکصد برابر می‌رسد. پس چرا کسی از جانانش در قبال جان و وجودش کم‌توجهی کند و او را دریغ دارد؟

برداشت: خداوند رزق و روزی را برای مهمان از منبع نامشهود فراهم می‌کند و کسی که نعمت و ثروت دارد، باید آن را با مهمان تقسیم کند و از او دریغ نورزد.

برداشت: دل خود را پاک و صاف کن تا بتوانی زیبایی چهره را ببینی. تا کی باید به چند آینهٔ که نشان‌دهندهٔ ماه کنعانی است، دل خوش کنی؟

برداشت: هر زمان که نعمت و سعادت به دست دیگری باشد، باید از محبت و نیکی به دیگران دریغ نکنیم، زیرا پتانیسیل خوبی همچنان در دستان ماست.

برداشت: کسی که دندان‌هایش پر از جواهرات نیست، بعید است که بتواند حتی در زمان مرگش برای دیگران چیزی باقی بگذارد.

برداشت: صائب به این اشاره دارد که در زمان ما، به قدری افراد از ابراز احساسات و محبت خود کناره‌گیری کرده‌اند که حتی سنگ‌دل‌ها هم از دیوانگی و بی‌پروایی بچه‌ها دلگیر می‌شوند. در واقع، جامعه به شدت تحت تأثیر کم‌محبتی و امساک قرار گرفته که باعث شده دیگران از معصومیت و آزادی عمل افراد کم سن و سال نیز ناراحت شوند.