غزل شمارهٔ ۵۱۴۵

برداشت: به کسانی که در زمان خودم هستند، نمی‌توانم سخن بگویم و افسوس می‌خورم که آوای زیبای داوود را در دل آهنین خودم حس نمی‌کنم.

برداشت: من با کلمات درست و صادقانه همچون تیر، دل‌ها را شکسته‌ام و از قدرت کلام خود بهره‌مند هستم، ولی احساس می‌کنم که این توانایی را باید با احتیاط به کار ببرم.

برداشت: من کلامی ارزشمند و پرمغز را برای انتقال به دیگران آماده کرده‌ام، اما متأسفانه در محیطی قرار دارم که افراد بی‌ارزش آن را درک نخواهند کرد.

برداشت: گوش گل به دلیل بی‌عدالتی و فقر به نغمه‌ای از بوستان تکیه کرده است، اما من نیز از این نغمه‌ها دریغ می‌ورزم.

برداشت: می‌خواهم برای مدتی در سکوت خودم پنهان شوم و معانی ناب را از کسانی که نمی‌فهمند، دور نگه دارم. از این که نمی‌توانم این معنی را به آن‌ها نشان دهم، ناراحت هستم.

برداشت: در مصر، کسی نمی‌تواند یوسف را بشناسد و به همین دلیل بهتر است که من از کاروان خودم، که همان جنس خودم است، احساس تاسف کنم.

برداشت: من ارزشم را بی‌ارزش می‌دانم و بقیه مردم در دنیا، در حقیقت، فقیر و بی‌مقدارند. اما من متاسفانه ارزش واقعی خود را از چشم این بی‌مقدران پنهان کرده‌ام.

برداشت: من هم مانند مجنون در دیوانگی، خیلی شهری‌تر هستم. اما به خاطر اینکه سرم را از سنگی که کودکان به آن ضربه می‌زنند، گرفته‌ام، متاسفم.