غزل شمارهٔ ۵۱۴۳

برداشت: دل چه ارزشی دارد که کسی از دلشکستگی اش احساس پشیمانی کند؟ عشق واقعی از معشوق جدایی ندارد و جانش را فدای عشق می‌کند.

برداشت: کسی که دندان را به تو داده، چطور می‌تواند چندین آسیاب را بدون دهان بچرخاند؟ حتماً چیزی برای خوردن ندارد، افسوس برای او.

برداشت: محبت حسن و زیبایی او برای کسانی که دلشان به عشق او سوخته، معنای خاصی دارد. هیچ ماهی نمی‌تواند روشنایی خود را تنها از پارچه بگیرد؛ این نشان‌دهنده این است که زیبایی و عشق واقعی از درون و باطنی عمیق سرچشمه می‌گیرد و نه فقط از ظواهر.

برداشت: بخل و تنگ‌نظری وجود ندارد، زیرا دوری از نیازمندی‌ها و خودکفایی ما باعث شده که نعمت‌های الهی را دریافت کنیم و اگر جهان چیزی از ما کم دارد، در واقع چیزهای باارزشی از ما دریغ نمی‌کند.

برداشت: کسی که به سگان لقمه نرم و بی استخوان می‌دهد، از قضاوت و قهر ما از هراس استخوان‌های خشک خودداری می‌کند.

برداشت: کسی که دندان‌هایش از جواهر ساخته شده، بعید است که تا مرگش از تو چیزی بخواهد یا نان بخورد. افسوس!

برداشت: فقط بر روی زمین است که خورشید می‌تواند در آغوش عشق حرکت کند و این واقعیت که بخشی از لطف و مهربانی از سوی انسان‌ها به سوی ما نمی‌آید بسیار تاسف‌بار است.

برداشت: آب برای کسی که تشنه است ارزش زیادی دارد و او از آن بی‌نصیب می‌ماند، همان‌طور که کسی که زندگی‌اش در خطر است، نمی‌تواند از تهدید و خطر کم نگه‌داری کند. در واقع، انسان‌ها در شرایط سخت به دنبال نجات خود هستند و فراموش می‌کنند که چه چیزهایی می‌تواند به آن‌ها کمک کند.

برداشت: در نهایت، زیبایی و جذابیت لب‌های تو باعث شد که تو را بدون آب رها کنند. این نتیجه‌ای است برای کسی که به تشنگان آب نمی‌دهد و از آنها دریغ می‌ورزد.

برداشت: من به شدت نگرانم که به خاطر دل‌های سنگین و خشن، آسمان از من فراموشی و دیوانگی به یاد کودکان بی‌گناه بگیرد.

برداشت: هیچ چیزی بهتر از این نیست که به جای پر بودن شکم، انسان زبانش را بسته نگه دارد. کسی که از دشمنان خود مال و ثروت به دست می‌آورد، در واقع در خطر است و از این موضوع غافل است.

برداشت: در کنار دریا، قطره‌ای از آب به اندازه دریا ارزش پیدا می‌کند. چرا کسی باید جانش را برای آنچه که از زندگی ارزشمندتر است، دریغ کند؟