غزل شمارهٔ ۵۱۳۸

برداشت: دل شاد و پر از شوق، در حالتی سرشار از حیرت، وقتی که صدای موسیقی به گوش می‌رسد، به خواب و بی‌خودی فرو می‌رود.

برداشت: مردم به خاطر فقدان منصور و شادی او افسوس می‌خورند و احساس شوق و نشاط در خونشان جاری است.

برداشت: در جایی که سنگ ریزه‌ها به راحتی حرکت نمی‌کنند، یک عاشق بی‌خبر می‌تواند شور و شوقی در سماع ایجاد کند.

برداشت: عشق مثل یک شراب خوشمزه است که هزاران پرنده به خاطر آن به اوج آسمان آمده‌اند و در حال رقص و آواز هستند.

برداشت: باد خنک و سبز هند، که در زیر پای فیل آرام می‌گیرد، صدای مور را به گوش می‌رساند.

برداشت: از تفکرات پرشور تو، مرغ دل امید به زیر خاک فرود آمده و شاپور در موسیقی به وقف ایستاده است.