غزل شمارهٔ ۵۱۳۷

برداشت: به دیدن ظاهر خشک و بی‌برکت از سمنبران اکتفا نکن و از غذای سلیمان فقط به استخوان راضی نباش.

برداشت: من مانند یک غنچه، کیسه‌هایم را پر از گل‌های ریز کرده‌ام. آیا می‌توانم به سادگی و با رضایت خاطر مانند باغبانی بشوم که از زیبایی‌های باغش راضی است؟

برداشت: به یعقوب، بوی پیراهنش را خوش می‌گویم که من از دور به کاروان راضی و قانع هستم.

برداشت: چطور ممکن است تیر من به خطا برود، در حالی که وقتی خواب آلود می‌شوم، همچون کمان احساس آرامش می‌کنم و از شکار خود دور می‌شوم؟

برداشت: در دنیای پر از مشکلات و چالش‌ها، احساس می‌کنم که هیچ چیزی از خودم در این جا ندارم. با وجود سختی‌ها و خشک‌سالی‌هایی که در زندگی‌ام تجربه می‌کنم، به شرایط موجود رضایت داده‌ام.

برداشت: خوردن لقمه‌ای که کسی آن را تماشا نکند و نگران آن نباشی، لذت‌بخش است. من از همین لقمه قانع شده‌ام و دل خود را براساس آن راضی نگاه داشته‌ام.

برداشت: از بوسه صلح نمی‌توان پیام خشکی را ارسال کرد؛ من از آن دنیا به خاطر جان نیمه‌جانم راضی نمی‌شوم.

برداشت: از مسیر و راهی که منابع روزی را می‌آورند، سختی‌ها را تحمل می‌کنم، هر چند که من مانند پرنده‌ای بزرگ و آزاد از نظر روحی به حد کافی راضی و قانع هستم.

برداشت: انسان نمی‌تواند تنها با یک یا دو جرعه از آب حیات سیراب شود و به همین دلیل نمی‌توانم با یک یا دو زخم از تیغش راضی شوم.

برداشت: از درد و رنجی که می‌بینیم، ممکن است به آرامشی برسیم. برای بلبلی که در مقابل دیوار باغ گل بخواهد، همین که بتواند به یک نقطه اکتفا کند، کافی است.