غزل شمارهٔ ۵۱۳۶

برداشت: من از بوی گلستان و عطر آن راضی‌ام و به جای ارتباط با گل، با چمن و خار هم زندگی را می‌گذرانم.

برداشت: درون خانه، طعمه‌اش آماده است و کسی که از خواب بیدار شده، خمیازه می‌کشد و به آرامی مثل کمان آرام و بی‌تحرک نشسته است.

برداشت: هر کس که زبانش دراز باشد و مانند شمشیر تند و برّان شود، باید از نعمت‌های مختلف این دنیا قانع باشد و زیادی‌خواهی نکند.

برداشت: چرا کسی که به ناز و نعمت عادت کرده، باید به سراغ زاغی برود که در سختی‌ها زندگی می‌کند؟ فردی که به بزرگی و عظمت دست یافته، نباید به کم‌تر از آن راضی باشد.

برداشت: اگر برای رسیدن به زیبایی و نعمت‌های این دنیا، دامن یوسف مانند سیم و زر را رها کنیم، نمی‌توان از دنیا و زیبایی‌هایش دل برداشت. انسان نمی‌تواند تنها به همین دنیا قناعت کند، بلکه همواره در پی بیشتری است.

برداشت: همواره بر روی بام خطر وجود دارد و در خواب، کسی که به درگاه قناعت نکند، از بالاترین جایگاه هم می‌تواند به مشکل برخورد کند.

برداشت: از سرچشمه زندگی ابدی درخواست کن و به شهادت و از دست دادن جان، هرچند که اندک باشد، راضی نباش.

برداشت: کسی که زبانش خاموش و از بیان کردن خودداری می‌کند، می‌تواند به رازهای درونش دسترسی پیدا کند و به معرفت عمیق‌تری برسد.