غزل شمارهٔ ۵۱۳۵

برداشت: من از زیبایی روی تو مثل برگ لاله راضی‌ام، و از زلال شراب در دل پیاله‌ام هم راضی‌ام.

برداشت: من از یک نگاه معصوم و دلربا خوشحال می‌شوم؛ حتی اگر در برابر چشمان تیره و غمگینی باشم، بوی مشک از ناف گل را هم کافی می‌دانم.

برداشت: نگاه تو به خط من، با سادگی‌اش، از زیبایی ماه و چهره‌های زیبا هم بیشتر است و من تنها به هاله‌ای از زیبایی قناعت کرده‌ام.

برداشت: دست من نمی‌تواند به مینا آسیبی بزند، زیرا من از شراب در چشم‌های پیاله‌ام راضی هستم.

برداشت: هرچند که من درخشنده‌ترین و کامل‌ترین هستم، اما از دنیای پر از چالش‌ها و مشکلات، دلخوشی خود را از چیزهای کوچک و ساده‌ای که به من می‌رسد، به دست می‌آورم.

برداشت: من در این مدرسه مثل یک کودک بی‌سواد هستم که فقط با شمارش ورق‌های کتاب راضی هستم و چیز زیادی نمی‌دانم.

برداشت: در این باغی که هستم، من آن بلبل ناراحت هستم که از فصل بهار فقط به ناله و زاری ام راضی است.

برداشت: از خوشی‌های زندگی لذت می‌برم و به رغم دردهای قلبی‌ام، از نعمت‌های گوناگون راضی و قانع هستم. مانند گل لاله که با زیبایی‌اش در میان سختی‌ها می‌درخشد.