غزل شمارهٔ ۵۱۳۳

برداشت: از شدت عشق، شمع با گوشه‌ای از سوز و گدازش، همچون خارها به بی‌تابی افتاده است و شعله‌ای که در دست دارد، اختیارش را به گریه می‌سپارد.

برداشت: از خاک سوخته، پروانه‌ای به پرواز درمی‌آید، مانند بنفشه که به فصل بهار می‌روید. احساس بهار باعث می‌شود شمع‌ها نیز به رسمی از عشق، اشک بریزند.

برداشت: بیا که وقتی تو به مانند گل از میهمانی خارج شده‌ای، اشک و غم شمع از هم گسسته نمی‌شود و همچنان به هم پیوسته است.

برداشت: اگرچه از آن محفل دور هستم، اما می‌توانم زیبایی و شادی‌های گل را با تعداد اشک‌های شمع محاسبه کنم.

برداشت: من از غم و اندوهی که مرا در خود غرق کرده بود، بی‌خبر بودم، مانند جویباری که شمع را با قطرات اشک خویش خاموش می‌کند.

برداشت: این بیت به این معناست که چه اهمیتی دارد که شعله فانوس بلند است؟ چرا که در هیچ زمانی، اشک شمع به جایی نرسید و تاثیرگذار نبود. به عبارتی، هرچند ممکن است چیزی به ظاهر بزرگ و زیبا باشد، اما اگر نتواند دردی را تسکین دهد یا مشکلی را حل کند، ارزشی ندارد.

برداشت: از گریه کردن بپرهیز، زیرا که این اشک‌ها مانند آتش، قدرت و شدت خاصی دارند. گریه او قابل مقایسه با اشک شمع نیست؛ چون گریه شمع فقط به خاطر آتش است و از خود شعور و عمق احساسات برخوردار نیست.