غزل شمارهٔ ۵۱۳۲

برداشت: شمع به خاطر گرمی و نور دل سوخته‌ای که دارد، روشن است و از طرفی به علت صداقت و درستکاری‌اش، اشک در چشمانش جمع شده است.

برداشت: نور روز به اندازه‌ی تابش خورشید نیست، چرا که زیبایی چهره‌ی دوست مانند شعله‌ی شمع باعث شرم و خجالت آن می‌شود.

برداشت: تمام شب پروانه به امید رسیدن به شمع ایستاده و در انتظار است.

برداشت: چشم‌های زنده دلان هرگز از هم جدا نمی‌شود، زیرا آن‌ها پیوندی عمیق با زیبایی و زندگی دارند که مانند رشته‌ای، به رگ‌های بارش بهاری وصل است.

برداشت: شمع همیشه در میان آتش و آب قرار دارد و این نشان‌دهنده‌ی ناپایداری زندگی است.

برداشت: عاشق سرگشته از حال و روز خود غافل نیست و در میانسالی، شمع به پروانه‌ای که دور او می‌چرخد توجه دارد.

برداشت: وقتی از روشنایی و نور فایده‌ای نمی‌برند، همان نور شرم و حیا را حفظ می‌کند.

برداشت: پروانه به خاطر بدشانسی خود طوری گرفتار شده که حتی با وجود اینکه شمع را همیشه می‌بیند، از خطرات آن غافل است.

برداشت: از بدشانسی، کسانی که دل شاد دارند نمی‌توانند در دل شب‌های تاریکی شکوه و جلال داشته باشند، اما شمع به روشنی در این شب‌های تار حضور دارد.

برداشت: شمع اگرچه در ظرف طلایی قرار دارد، اما به خاطر شوق و عشق به دنیای بالا همیشه در حال گریه و اشک‌ریزی است.

برداشت: اگر به رشته اشکی که از چشمم جاری است نگاه کنی، متوجه خواهی شد که همچون شمعی خاموش در حال گریه هستم، هرچند که نتوانم خود را کنترل کنم و این اشک‌ها بی‌اختیار بریزد.

برداشت: زنده دلان هیچ‌گاه از سرنوشت خود غافل نیستند. آنها مانند شمعی هستند که از اشک‌های خود به عنوان آینه‌ای برای درک وضعیتشان استفاده می‌کنند.

برداشت: چشم ترب، نشانه‌ای از زندگی و شادابی است. صائب می‌گوید که شمع جز به عشق و محبت دیگر به چه چیزی نیاز دارد، چون عشق و شوق باعث روشنایی و زندگی‌اش می‌شود.