غزل شمارهٔ ۵۱۲۹

برداشت: ما با همه درد و رنجی که داریم، به خوشی و لذت حاصل از شراب قرمز راضی هستیم و از نشئه لب‌های شیرین و زیبا هم بهره‌مندیم.

برداشت: هرگز جام می از دست کسی که مثل لاله با دل پرخونی آغشته شده، خالی نمی‌شود. این افراد هیچ‌گاه از نوشیدن و شادمانی خسته نمی‌شوند.

برداشت: اگر کسی مانند فیلسوفی چون فلاطون از دنیا و لذات آن راضی و قانع باشد، می‌تواند با نوشیدن شراب دانش و حکمت، از آن سرشار شود.

برداشت: هر کسی که از مشکلات و مشکلات زندگی آزاد شود و به مقام و جایگاهی دست یابد که با کلاه نمدین خود (که نمادی از سادگی و در عین حال افتخار است) راضی و خرسند باشد، در واقع به مقام فریدون رسیده است.

برداشت: محال است که کسی بتواند در میخانه به اندازه خود را حفظ کند، وقتی که لب‌های میگون او طوری است که با صد بوسه هم نمی‌توان قانع شد.

برداشت: از دیدن زیبایی‌های آن لیلی جهانی، همچون مجنون، ما نیز به تماشای غزال‌ها مشغولیم و از همین امر راضی و خوشحال هستیم.