غزل شمارهٔ ۵۱۲۸

برداشت: هرکس که از تجربه‌ها درس عبرت بگیرد و فقط به مشاهده‌ی ظواهر اکتفا کند، از ارزش‌های واقعی و عمیق زندگی محروم می‌ماند و خدشه‌ای به حقیقت می‌زند.

برداشت: چشمی که به دیدار معشوق نرود و تلاش نکند، به زودی از دیدن او ناامید و ناتوان می‌شود، مانند زلیخا که از دیدن یوسف ناامید شد.

برداشت: نمی‌توان به دیوار آرزوها اعتماد کرد؛ چون کودک از باغ راضی نمی‌شود و به تماشا گرایش ندارد.

برداشت: خاکی که در کاسه چشم کسی است که به خاطر کج‌فهمی و کوتاه‌نظری‌اش تنها زیبایی ظاهری را می‌بیند، در واقع به دنبال سودای دست نیافتنی است و قناعت می‌کند به تنهایی و ذلت.

برداشت: هر گاه نتوانیم درباره کسی دیگری صحبت کنیم، به مانند طوطی‌ای می‌شویم که فقط در آینه تصویر خودش را می‌بیند و به آن راضی است.

برداشت: از گفتار شیرین خود استفاده کن و از تلخی‌ها شکایت نکن، زیرا همان‌طور که طوطی با سخنانش از شیرینی‌ها می‌گوید، تو هم می‌توانی قانع باشی.

برداشت: هر صبح که خورشید از مشرق سر بر می‌آورد، آیا تنها داغ تو در دل من کافی است؟

برداشت: هرکس که به خاطر زهد و پرهیزگاری از گسترهٔ زندگی و دنیا کناره‌گیری کند، در نهایت از چیزهای اندک در دنیای مادی هم قناعت می‌کند و به آن راضی می‌شود.

برداشت: حسرت بر آن فاخته می‌خورد که با یک درخت سرو تنومند قناعت کرده و از دیگر جهان‌ها بی‌خبر است.

برداشت: صائب به جایی رسیده که از دیگران و امکانات دنیایی بی‌نیاز شده است، او به فقر خود افتخار می‌کند و قلب‌ها را به خوبی می‌شناسد و به همین خاطر راضی و قانع است.