غزل شمارهٔ ۵۱۲۷

برداشت: اگرچه کسانی هستند که شمع را تماشا می‌کنند، اما شمع تنها برای پروانه است که گرد او می‌چرخد و زیبایی می‌آفریند.

برداشت: در هیچ مکانی، پروانه آرامش نمی‌یابد؛ هر شعله‌ای که از دل شیدای شمع برخیزد، دل او را می‌سوزاند.

برداشت: اگرچه در ذهن پروانه، محبت خود را به شکل تصاویری زیبا مجسم می‌کند، اما در حقیقت می‌توان نور شمع را در آینه دید و احساس کرد.

برداشت: عشق واقعی از وجود عاشق نمایان می‌شود و هیچ آسیبی به عمق احساسات او نمی‌زند، درست مانند اینکه نور شمع توانایی خود را از دست نمی‌دهد.

برداشت: روزی که عشق دل پروانه را گرفت و آرامش را از او گرفت، شمعی که در کنار او بود، به شدت لرزید.

برداشت: وقتی دل از عشق روشن شود، زبان به بیان حُسن و زیبایی می‌افتد و تا صبح، نور شمع جلوه‌گری می‌کند.

برداشت: چطور می‌توان به چهره‌ی روشنی خطی کشید؟ در شب تاریک، شمع فقط سرمه‌ای برای بینایی می‌شود.

برداشت: عشق را در پوشش احترام و خفا پنهان کرده‌ام، غافل از اینکه نور شمع، همانند فانوس، می‌تواند پرده‌ را کنار بزند و رسوایی را فاش کند.

برداشت: خدایا، این مجلس چه مجلسی است که در آن از گریه و ناله خبری نیست و پروانه‌ای برای شمعی که دل‌تنگ است، وجود ندارد.

برداشت: تا زمانی که در این جمع، نشانه‌ای از عشق و گرما وجود دارد، شمع هرگز در هیچ مکانی خاموش نمی‌شود و نوری نخواهد بخشید.

برداشت: هر چه تعداد موجودات و بندگان بیشتر باشد، برتعداد یکتایی خداوند چیزی نمی‌افزاید یا به آن نقصان نمی‌زند. همان‌طور که روشنایی یک شمع با وجود دیگر شمع‌ها کم و کاستی پیدا نمی‌کند.

برداشت: در این بیت شاعر به تنهایی و غم خود اشاره دارد. او بیان می‌کند که در حال گریه کردن است و هیچ همدردی ندارد. صائب احساس می‌کند که در این مجالس و بزم‌ها، جایی برای رحم و محبت نیست و او مانند شمعی تنها در این محیط می‌سوزد.