غزل شمارهٔ ۵۱۲۶

برداشت: این بیت به این معناست که طمع و خواسته‌های بی‌حد و حصر می‌تواند اعتبار و آبرو را از چهره افراد بزداید. همان‌طور که ابر که به زمین می‌بارد، ممکن است بر صورت مردان اثر بگذارد، اظهار طمع نیز می‌تواند عواقب ناخوشایندی به همراه داشته باشد.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که اگر کسی در دنیا به ذلت و خواری دچار شود، به مانند خاری است که روی زمین واقع شده است. این در حالی است که در میان این دشواری‌ها، گل زیبایی وجود دارد که نماد خوشبختی و زیبایی است و به نحوی نشان‌دهنده طمعی است که در کنار این ذلت وجود دارد. به عبارت دیگر، زندگی می‌تواند ترکیبی از رنج و زیبایی باشد.

برداشت: اگر در زمین گل‌های بدون خار بکارند، باغبان با کمال آرامش می‌تواند از آن‌ها مراقبت کند. اما اگر در این زمین تمایل به بدی و دخالت وجود داشته باشد، خارهایی که مضر هستند، خود به خود رشد می‌کنند و مشکلاتی را ایجاد می‌کنند.

برداشت: افرادی که در مسیر زندگی دچار خستگی و ناامیدی شده‌اند، به هر دلیلی که باشد، باید از طمع و آرزوهای بی‌اساس دوری کنند و از این حالت پرهیز کنند.

برداشت: در این دنیا، امید نجات از چنگال دروغ و نیرنگ وجود ندارد و نمی‌توان به روش‌های فریبنده دل خوش کرد.

برداشت: هیچ نگرانی از جدا شدن و قطع ارتباط وجود ندارد، زیرا حرص و طمع همه چیز را می‌بندد و در میانه قرار می‌گیرد.

برداشت: وقتی که در روز روشن، چراغ از مردم روشنایی بگیرد؟ کسی که روز را نمی‌شناسد و در ظلمت شب زندگی می‌کند، بدبخت است و تنها به دنیا طمع می‌ورزد.

برداشت: هیچ‌چیز جز دلنوشته‌های سبزی که در دل افراد رشد کرده و ریشه‌های طمع را از آن‌ها دور می‌کند، به دست نیامده است.

برداشت: خود را تا حد امکان از افراد بی‌اعتبار دور نگه‌دار، زیرا نشانه‌های بدی که از آنها به دیگران منتقل می‌شود، از بیماری‌های واگیردار هم خطرناک‌تر است.