غزل شمارهٔ ۵۱۲۳

برداشت: این بیت به احساس عمیق و دردناکی اشاره دارد که در وجود شخص وجود دارد. مانند شمعی که وقتی آب می‌شود و از گریبانش شعله‌ای بیرون می‌آید، دل‌سوخته‌ای که بالاخره راز و درد خود را آشکار می‌کند. حضور این احساسات عاطفی و آزاد شدن آن‌ها، شبیه به نمایان شدن نوری در تاریکی است.

برداشت: از عطر گلاب من، آنکه درد و رنجش بیشتر است، هیچ کس دچار نخواهد شد. گل‌های بدون خار من، مانند شمع در برابر آتش هستند.

برداشت: هرچند که با سخنوری‌ام مشکلات دنیا را حل می‌کنم، اما در دل‌نگرانی‌هایم مانند شمعی هستم که با صد رشته اشک، گرفتار شده است.

برداشت: من بوی پیراهن نسیم صبح را می‌شمارم، در حالی که همیشه در آزار فروغ وجود خود هستم، مانند شمعی که در حال سوختن است.

برداشت: دل دشمن سنگین و پر از ناامیدی می‌شود، چون در مقابل من کم می‌آورد. از انگشتان من، آتش زنهار می‌تراود؛ مانند شمعی که می‌سوزد.

برداشت: نسیم صبح باعث می‌شود که حال و هوای من در شب‌ها همیشه پراشوب باشد. در روزها هم مثل شمعی در حال سوختن و بازارگرمی هستم.

برداشت: من در زندگی‌ام مانند شمعی هستم که به خاطر گذشته و حسرت‌هایی که دارم، تنها اشک‌هایی در دلم جمع کرده‌ام.

برداشت: اگر حسودان به من آسیب برسانند، این آسیب در وجودم باعث بینش و روشنایی خواهد شد، مانند شعله شمع که در تاریکی می‌درخشد.

برداشت: دشمن من از درون خانه به بیرون می‌آید و با دمیدن در آتش احساساتم، مثل شمع ذوب می‌شود.

برداشت: نسیم ملایمی می‌وزد و میوه من را به زمین می‌ساید. پخته شدن این میوه به وضوح از رنگ چهره‌ام پیداست، مانند روشنی شمع.

برداشت: نتیجه‌ی زندگی من، حسرت و ناراحتی است و اشک‌هایی که می‌ریزم، نشانه‌ی افسوس من است. آه، به حال کسی که مثل یک خریدار در حال خرید من است، درست مانند شعله‌ی شمعی که در حال ذوب شدن است.

برداشت: من از مردم به خاطر نادانی‌شان انتقاد می‌کنم، اگرچه کلامم مانند شعله شمع سوزان است و از آن آتش می‌بارد.