غزل شمارهٔ ۵۱۲۲

برداشت: در دوران سختی و جدال، مثل شمعی بودم که از زبان آتشین صحبت می‌کردم و تا زمانی که به خاموشی نرسانده بودم، آرام نمی‌گرفتم.

برداشت: وقتی به دنیا نگاه کردم، غم و حسرتی در دل داشتم که مثل شمع در تاریکی می‌درخشید و نگران بودم. تا زمانی که چشمم را باز کردم، این احساسات بی‌نهایت در وجودم حس می‌شدند.

برداشت: من در آتش عشق سوختم تا دل‌های دیگران گرم شود. من از خودم گذشتم و به دیگران محبت کردم، اما نتوانستم به خودم رحم کنم، مانند شمعی که می‌سوزد تا روشنایی بدهد.

برداشت: من با اشک و آه، سرشار از احساسات، وارد مسیر عشق شدم و مانند شمع، هرگز از پا درنیامدم.

برداشت: من بارها سوختم و از بی‌اعتباری‌ها به قدری غم دارم که حتی یک قطره آب هم از چشمانم نمی‌ریزد، مثل شمعی که در اثر سوختن خود، هیچ اثری از خود به جا نمی‌گذارد.

برداشت: نگهداری از آرامش و خوشی‌ام باعث شد که به سکوت پناه ببرم و در آنجا احساس راحتی و آسودگی کنم، مانند شعله‌ای که در آرامش خود می‌سوزد.

برداشت: گاهی که در سختی‌ها و طاقت‌فرسایی‌ها قرار می‌گرفتم، هدف من این بود که مانند شمعی برای دیگران نور و روشنایی بیاورم.

برداشت: اشک‌های خود را همچون گوهر در دل پنهان کرده‌ام و هیچ‌کس را جز کسی که درد را درک کند، نشان نداده‌ام؛ مانند شمع که در خفا می‌سوزد و نورش را فقط برای کسانی که ارزشش را بدانند، روشن می‌کند.

برداشت: روزی در دل این افراد کم‌خیال و تنگ‌نظر، به من اندوهی سنگین بود. هرچند در جمع و محفل، مثل شمعی که بر خاک می‌سوزد، ناامید و بی‌صدا به زندگی ادامه می‌دادم.

برداشت: من از اشک های گرم چشمم پرده های خواب را سوزاندم و مانند شمع بیدار و هوشیار به نگهبانی از دولت خود پرداختم.

برداشت: به خاطر رفتارهای نادرست خود، دچار پشیمانی و اندوه شدم و هرچه تلاشی کردم تا شکوه و زیبایی ظاهری به خودم بدهم، در حقیقت مانند شمعی شدم که تنها در آتش اشک و آه می‌سوزد.

برداشت: این روزها حال خوبی ندارم، ولی قبل از این، چشمانم مانند شمعی که در حال ذوب شدن باشد، به خاطر اندوهی که داشتم، مدام اشک می‌ریخت.