غزل شمارهٔ ۵۱۲۱

برداشت: عاشقان شراب و می در کنار معبد مغان گرد هم می‌آیند و مانند تیرهای راست و مستقیم، نشانی از همبستگی و اتحادشان به نمایش می‌گذارند.

برداشت: هرچند در تاریکی شب برخی راه خود را گم کرده‌اند، اما با روشن شدن صبح، این کاروان دوباره گرد هم خواهند آمد.

برداشت: اگرچه امروز مانند برگ‌های پاییزی پراکنده و بی‌نظم هستند، اما زیر یک پیراهن، در آخر به مانند غنچه‌ها جمع می‌شوند.

برداشت: اگرچه هر یک از آن‌ها در موقعیت خود از یکتا بودن و برتری سخن می‌گویند، اما وقتی که به حرکت درآیند، مانند ریگی که در کنار هم روان است، جمع شده و به یک سمت می‌روند.

برداشت: این قطره‌های پریشان که از هم جدا شده‌اند، در کنار مهربانی دریاي بی‌پایان دوباره جمع می‌شوند.

برداشت: فضای محدود دنیا باعث می‌شود که نتوانیم به راحتی با هم جمع شویم. فقط در جایی که محدودیت‌ها وجود ندارد، می‌توانیم به طور کامل با یکدیگر ارتباط برقرار کنیم.

برداشت: در عمق دریای وحدت، مانند مرواریدهای درون صدف، در زیر یک پوشش، این نقره‌ای‌ها گرد هم می‌آیند.

برداشت: زمانی که نور یکتایی و اتحاد تابیده شود، پرده‌های تمایز و تفاوت‌ها از بین می‌روند و همه در یک آسمان و در یک جمع قرار می‌گیرند.

برداشت: وقتی خورشید حقیقت بدون پرده نمایان شود، تمام ذرات جهان در یک لحظه به جمع خواهند آمد.

برداشت: محبت راست‌کیسان همچون تیرکی است که از دور هدف را نشانه گرفته و وقتی که فاصله کم می‌شود، به وضوح خود را نشان می‌دهد و همه گرد هم می‌آیند.

برداشت: ای قهرمان عشق، قدر و مقام خود را مانند علم بالا ببر تا در اطراف تو، این لشکر بی‌پایان جمع شوند.

برداشت: صائب از درد فراق می‌سوزم و قلبم را به درد می‌آورم، هر جا که دو دوست مهربان دور هم جمع شوند.