غزل شمارهٔ ۵۱۱۹

برداشت: هرچند که مرگ مانند زهر تلخ است و وداع با زندگی را درست در پیش دارم، اما در لحظه وداع، انگار که نوشیدنی مرگ را به جان می‌کشم.

برداشت: بیماری در نهایت دردناک است و در آغاز جدایی، رنج و عذاب فراوانی به دنبال دارد؛ وداع کردن نیز پایانی تلخ خواهد داشت.

برداشت: احساس شگفتی و سردرگمی دارم که چگونه می‌توانم از خودم جدا شده و سفر کنم؟ به خاطر وداعی که از شام داشتم، جهان برایم تیره و ناواضح شده است.

برداشت: در لحظه جدایی از دوستان، به خاطر تلخی‌هایی که تجربه کرده‌ام، تصمیم دارم از خودم فاصله بگیرم. هر کسی که نام وداع را می‌برد، برایم یادآور همان تلخی‌هاست.

برداشت: دوری از محبوب، تلخ‌تر از هر چیز دیگری در زندگی است و هیچ دورانی به تلخی این وداع نیست.

برداشت: مانند شمعی که در صبحگاه در دنیای تاریک روشنایی می‌بخشد، وقتی که نفس را به درستی تنظیم کردم، وقت وداع فرارسید.

برداشت: بی‌قراران در سفر هستند و به طور ناخواسته دچار حالتی شبیه به گیاه سپند شده‌اند. از من نخواه که در این وضعیت به صائب بگویم چه سرانجامی خواهد داشت و اینکه باید وداع کرد.