غزل شمارهٔ ۵۱۱۸

برداشت: اگر چیزی از گنجینه‌های باارزش به دیگران ندهی، چه لذتی از آن خواهی برد؟ همچنین اگر تنها به خود بپردازی و از ثمرات و نعمت‌ها استفاده نکنی، چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: بهار تازه‌ای داغ زخم عشق را التیام نمی‌بخشد. از ارتباط با محبوب چه لذتی می‌توان برد، در حالی که این زخم همچنان بر دل باقی است؟

برداشت: خوشایند است که دامن نیمه‌سوخته را تحریک کنیم، جنون کامل ما را در بهار چقدر خوش می‌کند؟

برداشت: چراغ صبح به یک جلوه خاموش می‌شود، در حالی که من در دوران پیری به چه اعتباری می‌توانم لذت ببرم؟

برداشت: درختی که خشک شده، نمی‌تواند رشد و نمو داشته باشد. این نشان می‌دهد که اگر تو دیوانه‌وار عاشق نباشی، از زیبایی‌های زندگی در فصل بهار چه بهره‌ای می‌توانی ببری؟

برداشت: تمام خوشی‌های زندگی در عشق خلاصه می‌شود، و عشق تو به مانند بهاری است که از عمر این روزگار چه بهره‌ای می‌بری؟

برداشت: سوختن از عشق و زیبایی چشمان تو لذت‌بخش است، زیرا چه فایده‌ای دارد که از گلزار گل‌های لاله بهره‌مند باشم در حالی که نمی‌توانم از احساس شور و سوز عشق تو بهره‌مند شوم؟

برداشت: از انتظار، آب تلخ به مانند آب حیات می‌شود و از وصال شراب خوش‌رنگ، چه بهره‌ای می‌توان برد بی‌هشی و بی‌خمار بودن!

برداشت: تو که غم و اندوهی نداری، در میان دوستان مهربان و دلسوز چه لذتی می‌بری؟