غزل شمارهٔ ۵۱۱۷

برداشت: موهای نرم و خوش حالت تو مانند شانه‌ای زیبا هستند و هر کدام از موهایت به شکلی خاص یادآور زیبایی شب عید و هلال ماه می‌باشند.

برداشت: دعا در تاریکی شب بیشتر مستجاب می‌شود و ما از آینده‌ی خوب ناامید نیستیم.

برداشت: این جمله به توصیف یک محبت و رحمت عمیق می‌پردازد که مانند دریا وسیع و بی‌نهایت است. این رحمت همچون موج‌هایی درخشان و خوشبو است که بر روی عرق و تلاش تو در زیر سایه خطی (شاید به معنای تلاش و سختی در زندگی) می‌افتد. به طور کلی، این عبارت احساس زیبایی، محبت و ارزشمندی را نسبت به تلاش‌های انسانی انتقال می‌دهد.

برداشت: اگر کسی در دلش خیال کسی را داشته باشد، آن خیال مثل زلف او در دلش طوری ریشه می‌دواند که برای همیشه در زندگی‌اش تاثیر می‌گذارد و حتی ممکن است به موقعیتی برسد که احساس وابستگی عمیقی به آن شخص پیدا کند.

برداشت: ارزش یک گوهر (جواهر) زمانی بیشتر می‌شود که در شرایط سختی مثل یتیمی (بی‌پدری یا بی‌مادری) قرار گیرد، بنابراین در دل خود غم و غبار مسیر زندگی را نگذارید و اجازه ندهید که این مشکلات به ارزش شما لطمه‌ای بزنند.

برداشت: اگر چه رشته‌ها به خاطر پیچ و تاب ناقص می‌شوند، اما یک کمال از یک صد کمال خط به دست می‌آید.

برداشت: شکر گزاری به خاطر نازل شدن آیه‌ای از رحمت، به معنای بروز شادی و سرور در قلب است. از اینکه در برابر خطاها و اشتباهات خود ساکت بمانید، خود را دور نکنید و به آرامی درونی این حس را تجربه کنید.

برداشت: از طریق حرکات و تغییراتی که بر روی حلقة خورشید انجام می‌شود، اگر دست به زیبایی خط (رسم) نزنند، اصلاحی در کار نخواهد بود.

برداشت: تیغ سبزه به زیبایی و لطافت خود اشاره دارد و در اینجا مفهوم آن این است که حتی زیباترین خطوطی که در طبیعت وجود دارند در نهایت تحت تأثیر تغییرات و زوال قرار می‌گیرند. بنابراین، تلاش برای زیباتر کردن چیزی که به زودی دچار زوال و تغییر می‌شود، بی‌فایده است. در واقع، این بیانگر این است که برخی زیبایی‌ها حتی اگر به زحمت حفظ شوند، بازهم سرانجام از بین می‌روند.

برداشت: اگر در بهار، بذر سوخته و نابود شده‌ای دوباره جوانه بزند، نشان می‌دهد که ستاره‌ای با لکه‌های زشت از گناهان گذشته بیرون آمده است.

برداشت: مار از هجوم مور دلش را از گنجینه عشق تو گرفت و زلفت جلال زیبایت را پریشان کرد.

برداشت: نام و آوازه او در سراسر جهان شناخته شده بود، اما صدای زیبای تو از تمام آن‌ها بیشتر به گوش می‌رسید.

برداشت: با وجود اینکه زلف تو نشانگر شجاعت و دلیری است، اما وقتی به گرد و غبار سپاه جلال نگاه می‌کنم، از آن احساس درهم ریختگی می‌کنم.

برداشت: او به نظر می‌آید که در شرایط سختی قرار دارد و هر لحظه ممکن است او را از دست بدهی. بنابراین، زیبایی و جذابیت ظاهری‌اش را جدی نگیر و به آن دل نبند، زیرا این زیبایی زودگذر است و در نهایت دوام نخواهد داشت.

برداشت: حسن به خاطر ستم بی‌حساب تو دچار آشفتگی و تغییر شد و لشکریان بی‌اعتدال، همه چیز را به هم ریختند.

برداشت: اگر من از دمیدن او سبز شوم، مانند آب چشمی که حلال خط نمی‌سازد، پس حرف من هم سبز و تازه خواهد شد.