غزل شمارهٔ ۵۱۱۶

برداشت: چهره ماه او در آبی زلفش افتاد و حالا به خاطر آن زیبایی، دل‌ها به حیرت افتاده‌اند.

برداشت: چشم‌های او مانند خط زیبای قلمی است که دیگر استفاده نمی‌شود و به نوعی فراموش شده است، اما همچنان جذاب و خاص به نظر می‌رسد.

برداشت: هر چقدر هم که تو نوشته‌های تبت را به اشتباه بخوانی، احساس ناخوشایندی که ناشی از خطا و اشتباه است، هرگز از ذهنت پاک نخواهد شد.

برداشت: این بیت به بررسی تأثیر خط و نوشتار بر زندگی و هویت انسان‌ها می‌پردازد. به طور کلی، اشاره می‌کند که خط و نوشتار تنها نشانه‌ای از وجود و هویت است و اگرچه ممکن است با گذر زمان دچار تغییر و زوال شود، اما پیوند عمیق‌تری با واقعیت‌ها و تجارب زندگی دارد. در واقع، زوال خط به نوعی به زوال هویت یا اعتبار انسان اشاره می‌کند.

برداشت: ستاره بخت بلند تو ممکن است به خاطر غم و اندوه افرادی که در آتش حسرت می‌سوزند، سقوط کند.

برداشت: به تو که عشق ورزیده‌ام، رحم نمی‌کنی و اجازه نمی‌دهی که چهره‌ زیبایت با خاکی که بر روی زمین است، مخلوط شود.

برداشت: چه حکومتی است که چشمانم را روشن کرده و خط غبار بر روی آرزوهایم را شفاف کرده است.