غزل شمارهٔ ۵۱۱۵

برداشت: به سرعت و ناگهانی همچون برق، زندگی و زیبایی‌ها می‌گذرند. بنابراین، دل خود را به خیالات و وعده‌های فریبنده نسپارید، زیرا مانند موج سراب، آن‌ها واقعی نیستند.

برداشت: زمانی که مو بر روی آتش می‌سوزد، دمی از آن دور نشوید و همیشه آمادگی داشته باشید. از غفلت پرهیز کنید و در مسیر موفقیت، پا بر رکاب باشید.

برداشت: اگر چشمان خمار تو در خواب غفلت باشد، نگرانم که بوی گلاب نتواند تو را به هوش آورد.

برداشت: چقدر همچنان بدون دلیل و حساب به نظر دیگران اهمیت می‌دهی؟ حالا زمان آن رسیده که به حساب و کتاب کارهایت برسید.

برداشت: چشم‌های پرخواسته و شیفته از شدت تماشا و حیرت به قدری خیره شدند که آفتاب، نوبت روز حساب را ترک کرد و غروب کرد.

برداشت: گل‌های خوشبو در بهشت برای هر ظرف سفالین مناسب نیستند؛ زیرا تنها در دل‌هایی که به عمق و احساس رسیده‌اند، می‌توانند ریشه بگیرند و به زیبایی بپیچند و تاب بخورند.

برداشت: درختان و گیاهان به زیبایی‌های خود در بهشت اشاره دارند و هر کس که به آنها توجه کند، خطوطی از زیبایی و شکوه را در چشمانش تجلی می‌یابد.

برداشت: از نور مه به دور چهره‌اش، دایره‌ای از اندوه و ناامیدی شکل گرفته است که ابرهای غم به دور او را فرا گرفته‌اند.

برداشت: دلی که داغ عشق را حس کند، همچون گل لاله‌ای است که بر اثر خوشبویی مشک التیام یافته است. در واقع، عاشقی که درد و آتش عشق را تجربه می‌کند، به زیبایی و عطر دلکش این احساس پی می‌برد.