غزل شمارهٔ ۵۱۱۳

برداشت: با افراد خاکی و humble خود بلندپروازی نکن، زیرا در زمان‌های سخت، مشکلات می‌توانند زیبایی و آرامش را به هم بریزند و وضعیت را تغییر دهند.

برداشت: برایتان بازگشت آسمانی ممکن نیست؛ زیرا هیچ گاه نمی‌تواند بر اثر تیغ آب نشینی غبار خط را به فراموشی بسپارد.

برداشت: ای خوشی و سرفرازی، لحظه‌ای هم دوام نخواهد داشت. پس مراقب باش که دل خود را بر چیزی بنا نکن که به سرعت تغییر می‌کند و پایدار نیست.

برداشت: تو با لبخندت مانند یک برق بی‌پروا می‌درخشی، اما نمی‌دانی که در دل ابرهای بهاری، اشکی نهفته است.

برداشت: دیگر در توصیف وضعیت من بیشتر از این مقاومت نکن، زیرا آفتاب زندگی‌ام به زودی از پشت غبار عبور خواهد کرد.

برداشت: اثر دعا و شب‌های پرخیر و برکت زیاد است. دل من در این روزهای سخت، به امید خوبی‌ها و زیبایی‌ها دل بسته است.

برداشت: اگر چهره‌ی دل‌انگیز تو را بشویند، آنگاه زنگ‌های دل مرا می‌زداید و غبارهای ذهنم را پاک می‌کند. تو مانند سبزه‌ای هستی که بر دل می‌نشیند و زیبایی‌ات ناخودآگاه در خاطر می‌ماند.

برداشت: شب‌های کوتاه به زودی به خورشید درخشان وصل می‌شود و این به چشم من خیالی زیاد از زلف معشوق دارد که ارزش خاصی می‌بخشد.

برداشت: این سنگین دلان چه تأثیری بر زندگی ما می‌گذاشتند اگر روزگار مانند زلفی طولانی و ادامه‌دار بود.