غزل شمارهٔ ۵۱۱۱

برداشت: در این بیت، گفته شده است که در زمانی که نیروی جوانی و شادابی وجود دارد (بهار)، نباید فرصت‌های خوشی و لذت را از دست داد. همان‌طور که شاخ گل در زیبایی و طراوتش ارزشمند است، باید از لحظات شاد و پرنشاط زندگی بهره‌برداری کرد.

برداشت: هر کس که از خواب غفلت بیرون بیاید و گوشش را بشنود، در زمان بهار، صدای رعد به او نوید شادابی و نشاط می‌دهد.

برداشت: خنده مانند نوری هست که بر خوشبختی حاکم است، و سایه ابرها نشانه وجود زندگی و شادابی در زمین می‌باشد.

برداشت: زمان بهار مانند نعل اسب است که در آتش می‌سوزد؛ بنابراین از خواب سنگین غافل نشو، زیرا زمان شادابی و نشاط فرا رسیده است.

برداشت: در اوایل زندگی، توبه کردن و دوری از لذت‌ها و شادکامی‌ها اشتباه است. سعی کن تا زمانی که فرصت داری، از زندگی لذت ببری و در پی شادی‌های خود باشی.

برداشت: مانند شبنم که روی برگ‌ها نشسته و باغ را پر از شادابی کرده است، تو نیز از چهره‌ی شاداب خود به دیگران زندگی ببخش و سرشار از نشاط باش.

برداشت: افراد خندان مانند تلالو نور در آینه‌ یکدیگر هستند و در فصل گل، نوشیدن جام شادی بسیار خوشایند است.

برداشت: طبیعت دنیا ترکیبی از شیرینی و تلخی است. در زندگی، می‌توان از تلخی‌ها هم لذت برد و به شادمانی و طعم شیرین زندگی رسید.

برداشت: زمانی که ساقی خوشحال باشد و در یک لحظه، ماه کامل را با شراب شفاف، مانند هلال درون جام، شاداب کند.

برداشت: حسن کامل و زیبا نمی‌تواند از آسیب‌های چشمی در امان بماند و این آسیب‌ها در روزهای خوشی و نشاط بیشتر به چشم می‌آیند.

برداشت: در دل آدمی، لذت زندگی به سادگی وجود دارد. برای تجربه شادی و خوشحالی، لازم نیست به ظواهر و تزیینات بی‌محتوا توجه کنیم. هنگام ورود به جمع شادی، باید با روحیه‌ای خالص و بی‌خود از زرق و برق، به استقبال نشاط برویم.

برداشت: بگذار دل افسردگان را با شور و شوقی گرم کنی، زیرا تا زمانی که وجود تو پر از شادی و نشاط است، همچون خورشید در آسمان درخشان خواهی بود.

برداشت: زمانی که سلیمان به مقام و جایگاه برجسته خود رسید، خوشی و موفقیت به او روی آورد و روزهای شادابی را تجربه کرد.