غزل شمارهٔ ۵۱۰۶

برداشت: عشق و محبت در دل مانند پرده‌ی نازکی است که به آرامی احساسات را پنهان می‌کند؛ همان طور که پنبه به آرامی جرس را نرم و ساکت می‌کند، دل انسان نیز به آرامی احساساتش را مخفی می‌سازد.

برداشت: آتش نابودی با خنده‌ای به خرمن خیال زده شد و هر چیزی که در این جهان فانی وجود داشت، تبدیل به آینه‌ای پوشیده گردید.

برداشت: عقل انسان مانند موجی است که در بیابان به حرکت در می‌آید و تنها به سراب‌های دروغین می‌نگرد، در حالی که زیبایی و ظرافت چشمان او توجه اهل حکمت و هوش را به خود جلب می‌کند.

برداشت: اگر می‌خواهی به موفقیت دست یابی، باید تلاش کنی و از تلاش کردن دریغ نکنی، حتی اگر در ابتدا شکست بخوری.

برداشت: در این جمع، هیچ‌کس به اندازه کافی زیرک و باهوش نیست، زیرا هیچ‌کسی نمی‌تواند بار سنگین سر منصور را به دوش بگیرد.

برداشت: از دل پاک و روشن خود، شمعی را به خاک بیاور. شیر را که از پستان صبح می‌ریزد، تا روز قیامت بر دوش خود حمل کن.

برداشت: سردی انسان‌ها در جهان، حرارت آرزوهایمان را از بین برده است. مگر اینکه دیگ آرزوهای ما دوباره به جوش بیفتد؟

برداشت: اگر شما قالب‌های تکراری و تقلیدی را از دل خود کنار بزنید، آنگاه صدای حق و حقیقت به گوش شما خواهد رسید.

برداشت: عشق به دل راه پیدا کرد و عقل و هوش را از سر برد. فردی به سمت ساحل می‌رود و در حالتی سرشار از احساسات، به تماشا و لذت از دریا می‌پردازد.

برداشت: در اینجا گفته می‌شود که گفتگوی ما به خوبی پیش رفت، اما ناگهان مانند سیلی خروشان به سمت دریا حرکت کرد و در میان این جریان، دریا به ساحل آرامش خود رسید و سر و صدا کرد.

برداشت: در اثر عشق و شوقی که در سر دارد، عقل و خردش تحت تأثیر قرار گرفته و به باد رفته است. مانند زمانی که دیگی به جوش می‌آید و بخار می‌کند، او نیز از شدت این احساسات به هیجان آمده است.

برداشت: خضر، راهنمای اتحاد، لباس خود را کنار گذاشته است. نغمه‌ای که شبیه صدای چوب است، به طور مستقیم به گوش می‌رسد.

برداشت: آیا می‌توان از نمد، آینه‌ای با کیفیت درست کرد؟ بهتر است از آستین خود دست بکشی و لباس روحانی خود را بر زمین بیندازی.

برداشت: جز یک شراب در ظرف و فنجان، چیزی نیست. پس چشم غفلت را کنار بگذار و از بادهٔ وحدت بنوش.

برداشت: این شعله بازیگوش، دامن سنگی را که بر چهره عشق جاودانه است، پاره کرده است؛ بنابراین دیگر طاقت خود را برای پنهان کردن این واقعه به کار نبر.

برداشت: راحتی که بتواند زخم مرا التیام بخشد کجاست؟ ابر نمی‌تواند آتش خورشید را خاموش کند.