غزل شمارهٔ ۵۱۰۳

برداشت: من عیوب پنهان خود را بر دشمنان شمردم و از مراقبت و نگهداری خود آزاد شدم.

برداشت: آیا کسی می‌تواند با پول و ثروت، صفات و ویژگی‌های محمدی را بدست آورد؟ ای خدا، چه زیباست که زندگی از زیبایی‌های خود به ما هارمونی می‌بخشد.

برداشت: از مشکلات و حوادث نمی‌افتمو از مسیرم منحرف نمی‌شوم، زیرا پشتم به کوه است و قوت و استقامت خود را دارم.

برداشت: در برابر چشمانم گلی شکفت و پریشان شد، مانند شعله‌ای که با خنده می‌سوزد، نوجوانی خود را به یاد آوردم.

برداشت: سکوت و آرامش باعث شده است که کلام من زیبا و پررنگ جلوه کند، مانند غنچه‌ای که به آرامی می‌شکفد. من از بی‌زبانی و خاموشی خود، مانند صد زبانی که می‌خواهم داشته باشم، احساس و معنی را منتقل می‌کنم.

برداشت: خون من و شراب قرمز در هم نمی‌آمیزند، چون من به گل عزیز خود بها می‌دهم و رنگ پاییزی‌ام را دوست دارم.

برداشت: آیینه‌ای که در دل اوست، نشان‌دهندهٔ غروری است که حالا پشیمان و ناراحت شده است. این احساس ناشی از سنگینی و سنگینی بار غرور اوست.

برداشت: دیدم که دل گل به من ناراحتی دارد، مانند شبنم که با سبکی خود چنین احساسی را از من دور می‌کند.

برداشت: در دشت با سراب‌ها روبرو هستم و در دریای محبوبم غرق شده‌ام. مانند موجی در عذاب هستم از خوشی و آزادی که دارم.

برداشت: صائب به خاطر هوش و ذکاوتش در دام عقل گرفتار شده است. این عادلانه است که بر دانش و توانایی‌های خود افتخار کند.