غزل شمارهٔ ۵۱۰۲

برداشت: من مانند کوه استوارم و تحت تأثیر هر صدایی قرار نمی‌گیرم؛ چرا که در آرامش خود و در حفظ ارزش‌های وجودی‌ام، قوی و محکم هستم.

برداشت: شمعی که در عشق من نورافشانی می‌کند، اهمیتی به کشتن من نمی‌دهد. من بارها دیده‌ام که در زیر پای خود، سرخویش را نادیده می‌گیرد.

برداشت: در اثر کمبود فکر و اندیشه، هیچ ایده جدیدی برای خودم ندارم و همواره در دنیای پیرامونم، از ویژگی‌های ارزشمند خودم بهره‌ای نمی‌گیرم.

برداشت: ما تصویر پرنده‌ای را که به معراج رفته، دریافت کردیم، اما نتوانستیم بوی گل را احساس کنیم، چون خودمان را از پرواز آزاد و شجاعانه عقب کشیده‌ایم.

برداشت: در اینجا می‌گوید که برای رسیدن به لذت و شیرینی وصل، نیاز به شکر و خوشی است. دور بودن از زهر و تلخی به ما کمک کرده است تا مثل طوطی‌ها تنها در پی خوشی‌ها و زیبایی‌ها باشیم.

برداشت: برای اینکه در بهشت، در میان آتش زنده بمانی، از آبرو و شخصیت خود محافظت کن و مواظب باش که جوهر و اصل خود را از دست ندهی.

برداشت: هرگز از ارزش و اهمیت آن گوهر گرانبها مطلع نخواهی شد، تا زمانی که خودت تلاش نکنی و از آن در زندگی‌ات بهره‌برداری کنی.

برداشت: روزی که در باغ گل خندیدیم، متوجه شدیم که بر روی دستمان مانند شاخ گل، حالت خاصی وجود دارد.

برداشت: با کمک و حمایت روزگار، صیاد از شکار کردن گذشت و به دام انداختن شکار لاغر خود را به تأخیر انداخت.

برداشت: من از خوشی‌های دنیا غافل نیستم، هرچند که ممکن است ناآگاه به نظر بیایم. مانند یک کودک که پستان مادرش را می‌شناسد، من هم به نیکی‌ها و دلخوشی‌ها آشنا هستم.

برداشت: عمل من نیازی به گفتن ندارد، صائب، مانند تیغی که جوهر خود را در زخم نشان می‌دهد، رفتارم مشخص است.