غزل شمارهٔ ۵۱۰۱

برداشت: چشم سیاه او نشان‌دهندهٔ عمق نگاهش است که مانند تیغی تیز و نافذ به دل می‌زند و تأثیر زیادی بر مخاطب می‌گذارد. نگاه او به قدری قوی و مهیج است که حرف و سخن را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: اگر آینه‌ای را به درستی نشناسند و آن را از جهت پشت و روی آن درک نکنند، ممکن است شکستگی یا آسیب ببیند و هنوز هم کسی نخواهد بپذیرد که مشکل از خود او است.

برداشت: اگرچه لبانش به خاطر شرم و حجاب خاموش است، اما چشمانش در حال بیان احساسات و سخن گفتن هستند.

برداشت: او مانند خورشید با همه به گرمی و مهربانی رفتار می‌کند و ساده‌دل است، همان‌طور که ماه به زیبایی به چهره‌اش می‌تابد.

برداشت: غبار دل‌ها را به هم زده است، هرچند که از کودکی سوار بر سپاهش نبوده است.

برداشت: زلف او به دور خود حلقه‌ای می‌چرخد که همه را در حیرت و سردرگمی فرو می‌برد و خال سیاه او نیز نقطه مرکزی این سرگشتگی است.

برداشت: او از وضعیت زیبایی خود بی‌خبر است و نگاهی به تمام بدنش نکرده است.

برداشت: آه، آنهایی که در بند هستند، دلیلی برای رنجور شدن ندارند، زیرا هیچ دیواری نمی‌تواند مانع زیبایی چهره‌اش شود، چهره‌ای که مانند ماه می‌درخشد.

برداشت: موهای زیبای او باعث شرم و حیا شده و دیگر دست از تصرف دل‌ها برداشته است.

برداشت: اگر به صائب توجه نکند، عذرخواهی کردن برای نگاهش شرم‌آور است.