غزل شمارهٔ ۵۱۰۰

برداشت: آنقدر که نور و زیبایی سرو روانش را احاطه کرده، مانند هاله‌ای است که دور ماه را گرفته است و این زیبایی مانند گردنبند فاخته‌هاست.

برداشت: یک قطره اشک که بر روی نامه‌ای سیاه افتاده، همچون چشمه‌ای است که از بی‌حرکتی و سکوت دهان حیوان جاری می‌شود.

برداشت: به خاطر عرق شرم، مانند سوزن خشک شده است، و رشته موی میانش به خاطر شرم، به شکلی است که به مریم می‌ماند.

برداشت: پرنده‌ای بزرگ و قوی به نام سیمرغ که دارای بال‌های باشکوهی است، در اینجا به نوعی به قدرت و توانایی خود اشاره می‌کند. ولی در مقابل، تیر کمان که بدون پر و بال است، به حالتی ضعيف و ناتوانی این تیر پرداخت می‌کند و استفادۀ نادرست از توانایی‌ها را به تصویر می‌کشد.

برداشت: فلک و جهان به زمین افتاده‌اند تا برگردند و به قدسن آن، از زمین برآیند.

برداشت: هرچند لب غنچه به خاطر حجابش بسته است، اما نامه‌ای که به همراه دارد، نشان‌دهنده محتوای درونش است و در واقع بر دهانش گشوده شده است.

برداشت: هر کسی که نور خورشید را ببیند و آن را درک نکند، به خیال خود آن را سراب می‌پندارد، اما واقعیت این است که او در برابر زیبایی و درخشندگی ستاره‌ها قرار دارد.

برداشت: هر کسی که به آغوش آن معشوق بپیوندد، سرنوشتش مانند حنایی است که در بهار و تابستان سرشار از زیبایی و طراوت است.

برداشت: شاهسواری را که من از او گرفته‌ام، به قدری بزرگ و پرقدرت است که تصورش را هم نمی‌توانم بکنم و دستم به افسارش نمی‌رسد.

برداشت: صائب مسکین هیچ بهره‌ای جز درد و رنج ندارد، زیرا رابطه‌اش با گل لاله فقط باعث آزارش شده است.