غزل شمارهٔ ۵۰۹۹

برداشت: هر فردی که از شکایت و گلایه در دلش خاموش باشد، در حقیقت، زبانش به مانند ذکری مخفی و پنهان است و این سکوت، نشانگر آرامش و محبت قلبی اوست.

برداشت: زمانی که کسی در این باغ خوشحال باشد، حال او مانند گل زیبا است که در هر دو فصل بهار و پاییز به شادابی خود ادامه می‌دهد.

برداشت: از سفره آسمان دوری کن، زیرا که از لب گور، حتی نانش نیز خشک‌تر است.

برداشت: کسی که نتواند با تند زبانی و چالش‌ها به خوبی مقابله کند، به سرعت از زندگی و جوانی‌اش عقب می‌افتد و رشد نمی‌کند.

برداشت: چهره تو مانند آیینه‌ای است که نورش به اندازه خورشید درخشان و روشن است و آگاهی را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: بسیار زیبایی و محبت او در وجود آن بدن نازک، چنان حس می‌شود که گویا خارهای پیراهن او از رگ‌های جانش هستند.

برداشت: دل او مانند لوحی است که پذیرای نقش و نگارهای متفاوت شده است و حالا آن را در آینه‌ای می‌بیند که به خود می‌نگرد و به نگرانی‌ها و احساساتش فکر می‌کند.

برداشت: به راحتی نمی‌توان در روز قیامت، حقیقتی را که در درون وجود دارد، پنهان کرد؛ زیرا آنقدر بار سنگینی بر دوش خود داریم که مانند فشاری بر کمان، نمی‌توانیم به آرامش برسیم.

برداشت: ای کاش می‌دانستم چه کنم، چون هیچ چیز جز یک آه ندارم. قسمت من تنها حسرت دیدار موهای اوست.

برداشت: چشمان من مانند صدفی است که از آب پر شده و به خاطر زیبایی چهره‌اش مانند ستاره‌ای درخشان، پر از اشک و زیبایی است.

برداشت: در حضور انسان‌های با فخر و با عزت، صائب لب به سخن نمی‌آورد؛ حتی اگر بخواهند به او احترام بگذارند و او را مورد ستایش قرار دهند.