غزل شمارهٔ ۵۰۹۸

برداشت: به خاطر شرم و حیایی که دارد، از لبانش می‌نوشد و عرق شرم او در جامش پدیدار می‌شود.

برداشت: آیا نقش زیبای او دلنشین‌تر است یا تارهای مویش؟ آیا دانه‌ها بیشتر به چنگ می‌آیند یا تله‌اش؟

برداشت: در دل آفتاب، غروب با رنگ قرمز خود بوسه‌ای بر لبان بلندترین نقطه می‌زند.

برداشت: من که از پسته یکدل‌تر بودم، حالا دلهره‌ای در دل دارم که ناشی از نگاه اوست.

برداشت: آن کسی که روز مرا مانند پشت آینه ساخت، می‌توان چهره‌اش را در اندامش مشاهده کرد.

برداشت: عشق به گونه‌ای عمیق و خطرناک است که در دل خود راز و رمزهایی دارد، همچون چشمی به شدت تیز و قوی که به زیبایی و جذابیت می‌نگرد.

برداشت: می‌توان به سادگی و با شفافیت مانند آب زلال، از سنگ عقیق اشک‌های من را روایت کرد.

برداشت: هر کسی که دل‌باخته و آرام می‌شود، بر دلش وحشت و اضطراب از دنیا غلبه می‌کند.