غزل شمارهٔ ۵۰۹۷

برداشت: هر کسی که به چشمان دیگران نگاه کند، ممکن است دچار احساسات و دردهای آن‌ها شود، به ویژه زمانی که در کنار کسی است که از او مراقبت می‌کند.

برداشت: توبه را می‌شکند کسی که با لب‌های شیرین و چشمان خواب‌آلودش دل را فریب می‌دهد.

برداشت: زندگی به خضر، به عنوان نشانه‌ای از جاودانگی و طول عمر، آبی بخشیده که به انسان‌ها زنده‌کننده است. این آب بخاطر شرم و عظمت کلام و گفتار خضر بخشیده شده است.

برداشت: صبح عید در دل شب قدر، یعنی زمان خوشی و شادی در حالی که هنوز تاریکی و شب باقی مانده است و در میان زلف‌های او، چهره‌اش نمایان می‌شود.

برداشت: وقتی لبخند بر لبان کسی نقش بندد، در عمق وجودش شادی و خوشی رخنه می‌کند و احساساتش شیرین و دلپذیر می‌شود.

برداشت: کبک از بالای کوه سنگی به سینه‌اش می‌زند و این نشان‌دهنده رفتار و سرنوشتی است که در زندگی‌اش دارد.

برداشت: چهره دلربا و زیبا او توانسته است که آب و آتش را به صلح و آرامش برساند.

برداشت: نذاشتند که زیبایی و جذبه‌اش در دل‌ها اثر بگذارد.

برداشت: عشق و احساسات عمیق باعث می‌شود که غم و اندوه قلب عاشقان را پر کند، مانند اینکه عرق از چهره کسی می‌چکد.

برداشت: هرکس به دیدار گلزار او بیاید، مژه‌اش مانند خار دیوار می‌شود یعنی در برابر زیبایی‌ها و زیبایی‌های او خیره می‌ماند و تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

برداشت: در ترازویی که برای مقایسه استفاده می‌شود، به جای سنگ، یوسف را می‌گذارد و خریدار او را به تصویر می‌کشد.

برداشت: لرزش موهای معشوق بی‌دلیل نیست، چون شیشه‌ی دل‌های بسیار در رابطه با او شکسته است.

برداشت: این بیت به زیبایی قامت و سخن کسی اشاره دارد و می‌گوید که چون قامت او این‌قدر راست و بلند است، حرف‌هایش نیز باید بلند و باعظمت باشد. به عبارت دیگر، اگر ظاهری زیبا و برجسته دارد، انتظار می‌رود که کلامش نیز از عمق و ارزش بالایی برخوردار باشد.