غزل شمارهٔ ۵۰۹۵

برداشت: به خاطر محبت و مهربانی او، آن دختر زیبا گوش مرا به شکلی درآورده که مانند حلقه‌ای در گوش به نظر می‌رسد.

برداشت: چشم من بهشت و جوی شیر را می‌بیند، چهره گلگون او و صبحی که بر گوشم می‌نوازد.

برداشت: چشم من همیشه به زیر خاک می‌رود و می‌بیند که این شراب در ظرف خودش از جوش و خروش نمی‌ایستد.

برداشت: من تا وقتی که چشمانم را بیدار نکرده‌ام، آرامش نداشتم؛ مانند غنچه‌ای که از خواب بیدار می‌شود و آغوشش را باز می‌کند.

برداشت: چهره زیبا و دلنشین آنها به روشنی در دیده کسانی که نگاه دقیقی دارند، مانند خطی از ابروی آنها نمایان است.

برداشت: بهشت همچون خار است و گل در نگاه عزیزان به اندازه سنگ ارزش دارد، مانند پنبه‌ای که در گوش قرار می‌گیرد.

برداشت: حرکت نرم و زیباي قلم مشکی ناشی از ناز و زیبایی چشمان بازیگوش و معصوم است که خطاها را نادیده می‌گیرند.