غزل شمارهٔ ۵۰۹۴

برداشت: از شوق و اشتیاقش به عشق، زندگی او به سختی و درد دچار شده است، مانند خضر که از آب حیات برخوردار بود، ولی عمر جاودان او نیز به نوعی به دوش کشیدنی و سنگینی تبدیل شده است.

برداشت: به جای اینکه دلش را به زلف و موی خوشبویش ببندد، آن را بر زمین می‌ریزد.

برداشت: نسیم به لباس کاروان نمی‌تواند شادابی خود را حفظ کند، زیرا غبار کسادی و بی‌تحرکی آن را آلوده کرده است.

برداشت: این باغ چه جالبی است که دل‌ها را به شادابی و طراوت می‌آورد، حتی از پشت در، صدای دلنشین باغبانش را می‌توان شنید.

برداشت: آنقدر در شگفتی و حیرت غرق هستم که فرصتی برای یادآوری دردهایم ندارم.

برداشت: آن شخصی که با بدی خود دیگران را آزار می‌دهد، به قدری ناهماهنگ و ناسازگار است که نمی‌توان از حرف‌های او پیامی منطقی دریافت کرد.

برداشت: صائب در اینجا با اشاره به حال و روز خود، می‌گوید که در این محیط دیگر نشانی از سرسبزی و نشاط نمی‌بیند. او احساس می‌کند که باغ و بوستانی که روزگاری پر از شادی و زندگی بوده، اکنون از آن سبزی و زیبایی خالی است.