غزل شمارهٔ ۵۰۹۳

برداشت: شب گذشته، به خاطر خیالی از او بودم، اما روشنی وصالش در ذهنم نمی‌آمد.

برداشت: معشوقه‌ای که به دنبالش هستم، حتی به نشانه‌ای از خود اشاره نمی‌کند و این غم را بر دل من می‌افزاید.

برداشت: گل از رطوبت شبنم جدا می‌شود تا به زیبایی خورشید نگاه کند و محو آن می‌شود.

برداشت: او در جایگاهی نامحدود، همچون خاکستر به هر کجا که می‌رسد، جلوه و درخششی از شکوه و عظمتش را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: در هر ساعت بهار با چندین رنگ مختلف به‌وجود می‌آید، به خاطر غیاب رنگ‌های تیره و خنثی.

برداشت: اگر شخصی مانند یک گوهر ارزشمند شود، چشم او نیز به این ارزش پی خواهد برد و حتی به کسی که از چیزی محروم است، کمک خواهد کرد.

برداشت: چهره‌اش مانند گل است و باید از نگاه بد دور باشد، زیرا زیبایی‌اش به نرمی شبنم شبیه است.

برداشت: سینه‌ی پر از احساس و عواطف شهباز به خاطر شرم، زیبایی چهره‌اش و نقش و نگارهای روی صورتش، پر شده است.

برداشت: زبان شیرین همچون گیاهی است که هر جا سایه افکن شود، در آنجا رشد می‌کند و شکوفا می‌شود.

برداشت: وحشتی که سایه‌اش را به دور می‌افکند، مانند عطر مشک در دشت پراکنده می‌شود. غزال وحشی نیز در این فضا جولان می‌دهد.

برداشت: او با دقت و زیرکی می‌تواند به آسمان دست یابد، در حالی که زمین تحت تأثیر لطافت و زیبایی نهالش قرار گرفته است.

برداشت: کلاه از بالای آسمان، سر هر کسی را می‌دزدد که زیر پا قرار بگیرد.

برداشت: چشم ذره‌ قابل توجه است که با نور همیشگی آفتاب، شب را به روز تبدیل کرده است.

برداشت: دل به سادگی و زیبایی خاصی نظاره‌گر است و مانند آینه به نور و درخشندگی عشق و زیبایی می‌تابد.

برداشت: کسی که دل و جرأت کافی برای انجام کارهای بزرگ را دارد، صائب؟ او نمی‌تواند بدون اینکه خود را در معرض دشواری‌ها قرار دهد، به خیال پردازی بپردازد.