غزل شمارهٔ ۵۰۹۲

برداشت: اگر چشمان کافر به زیبایی او بیفتد، هیچ نامی جز نام خدا روی لب او نمی‌آید.

برداشت: در جشنی که با شوق و نشاط برپا شده، شمعی به رنگ یاقوت قرمز به خاطر زیبایی و جذابیتش، اشک می‌ریزد.

برداشت: وقتی زیبایی و جلوه دلربای او در مقابل دیگران ظاهر می‌شود، آن‌ها را به شدت مجذوب و متحیر می‌کند.

برداشت: فکر و خیال آن فرد نازک‌دل مانند نوری است که از دور به نظر می‌رسد و از جسم او فاصله دارد.

برداشت: چطور می‌تواند درد و رنج یک فرد بینا را که مشکل بینایی دارد، درمان کند، اگر به عیسی (که به عنوان نماد شفا و معجزه شناخته می‌شود) مراجعه کند؟

برداشت: از جیب دریا گنج‌های ارزشمندی بیرون می‌آید، مانند حبابی که به سطح آب می‌آید و در دنیای خود پنهان است.

برداشت: اگر به دنبال آرامش و آسایش هستی، از آسمانی که بدون آب است، دوری کن؛ زیرا آنجا آرامش نخواهد داشت.

برداشت: آن‌چنان که تیر از کمان می‌گریزد، او نیز از خود می‌گریزد، انگار که با آشنایش فرار می‌کند.