غزل شمارهٔ ۵۰۸۸

برداشت: چنانچه آب محبت از زیبایی او نریزد، جلال او چنان درخششی دارد که دو جهان را می‌سوزاند.

برداشت: ماه نو با ناخن‌هایش بر سطح زمین می‌خراشد، در حالی که از زیبایی ابروان هلالی‌اش شرمنده است.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن حالتی از خجالت و فروتنی در برابر لطف و رحمت می‌پردازد. گویی سر سوزن در عرق شرم و احترام پنهان شده است، زیرا عظمت و لطافت سخن عیسی (به عنوان نمادی از کمال و محبت) آن‌قدر زیاد است که باعث شده حتى کوچک‌ترین موجودات نیز احساس کوچکی و خجالت کنند. در واقع، اشاره به عظمت و تاثیرگذاری سخنان و رفتارهای نیکو دارد.

برداشت: زمانی که غزالی در خانه‌ای آرام و بی‌دغدغه نشسته باشد، از جای خود برخاسته و به دنیای وسیع و زیبا می‌رود.

برداشت: اگر خاکستر از حرارت آتش بگریزد و به حالت دل‌سوزی به زمین بیفتد، چه حالتی خواهد داشت!