غزل شمارهٔ ۵۰۸۷

برداشت: این جمله به این معناست که زخم زبانی که می‌زند، عمیق‌تر و دردناک‌تر از زخم جسمی است. حتی اگر کسی چندین بار آسیب ببیند، این زخم‌های عاطفی و روانی می‌تواند بیشتر از جراحت‌های فیزیکی آزاردهنده باشد. در واقع، کلمات زهرآگین می‌توانند به زندگی و روح انسان آسیب بیشتری بزنند تا آسیب‌های بدنی.

برداشت: جنبش مهد، خواب عمیق اطفال را بر هم زد و زلزله‌ای که ناهنجاری‌های این دوران را نشان می‌دهد، موجب غفلت مردم زمانه شد.

برداشت: با حرص و ولع نمی‌توان به اندازه رسید، همان‌طور که لقمه‌های موریانه در دهانش همواره بیشتر از آن چیزی است که می‌تواند بخورد.

برداشت: دل و دست من به خاطر غم و اندوه از کار افتاده‌اند، حتی اگر حلقه‌ی عشق قوی‌تر شود.

برداشت: وقتی که انسان در خاک قرار می‌گیرد، چشم حریصان به او خیره می‌شود و به دنبال آن هستند که از او بهره‌برداری کنند.

برداشت: نگذار که آرزوهای پیاپی و طولانی‌مدت، مانع از پرواز رویاها و تلاش‌هایت شود، چرا که می‌توانی با وجود چالش‌ها و موانع، به حقیقت و راحتی برسی.

برداشت: در حال مستی، حالت خوشی به وجود می‌آید و سرمستی به قدری زیاد می‌شود که به خواب سنگینی فرو می‌رویم، و این خواب در فصل بهار به اوج خود می‌رسد.

برداشت: درخت بی‌برگ از حمله ناگهانی حوادث نمی‌ترسد، اما دل برگ به خاطر نفس سرد پاییز می‌لرزد.

برداشت: در اثر بی‌توجهی و بی‌حرمتی، صدف دیگر به زیبایی قبل نیست و دندان‌ها که نشانگر قدرت و قوام هستند، در این حال به فکر تامین نان و معیشت فرو رفته‌اند.

برداشت: همه مشغول پرورش جسم خود هستند و کمتر به دل و روح خود توجه می‌کنند، در حالی که غم و اندوه در نگاهشان وجود دارد، مانند اینکه در آینه به جای دیدن خود، تنها غم را می‌بینند.

برداشت: در فصل پاییز، برگ‌ها به رنگ‌های مختلف و زیبایی درمی‌آیند، ولی فردی که سن و سالش بالا رفته، به یاد روزهای جوانی و زیبایی‌های آن حسرت می‌خورد.

برداشت: هر کاری که مزد خوبی داشته باشد، سختی‌ها و دشواری‌هایش نیز آسان به نظر می‌رسد. حتی یک بارکش هم به خاطر بار سنگینی که به دوش دارد، احساس افتخار می‌کند.

برداشت: شخص باید از دشمنان درون خود که خطرناک‌تر از دشمنان بیرونی هستند، مراقب باشد. او باید مانند شبانی باشد که از خوابیدن نمی‌تواند، زیرا ممکن است گرگ‌ها به او حمله کنند.

برداشت: اگر مردم از دشمن بیگانه بترسند، صائب به این فکر می‌کند که زمانه به دوستان خود نیز بی‌اعتماد است.