غزل شمارهٔ ۵۰۸۶

برداشت: در میان همهٔ زیبایی‌ها، تنها چشمان تو هستند که به دل آدمی اثر می‌گذارند و جان او را به تسخیر درمی‌آورند. در دنیای عشق، بیماری‌ای مانند عشق تو را نمی‌توان یافت که کسی را به این اندازه وادار به فدار کردن جانش کند.

برداشت: از این دایره امکان ندارد که به زنجیر تبدیل شود، نواقص هرگز کوتاه نمی‌شوند و نمی‌توانند به گره‌های موهای زیبایش برسند.

برداشت: درباره‌ی زیبایی‌های یک شخص خاص صحبت می‌کند که آنقدر زیبا و دلرباست که نباید او را از نزدیک دید، زیرا هر صدای او دل را بیشتر می‌رباید و جذاب‌تر می‌شود. به همین دلیل، بهتر است از فاصله‌ای به او نگاه کرد و از زیبایی‌اش لذت برد، تا خطری برای دل ایجاد نشود.

برداشت: به هر جایی که برود، در حرم کعبه گردش می‌کند. کسی که دلش قبله و نقطه هدفش را مشخص کرده باشد.

برداشت: هر کس که از نور خورشید قناعت بهره‌مند شود، دلش دیگر غمگین نمی‌شود و سایهٔ شانس و خوشبختی بر او می‌تابد.

برداشت: هر مسئله‌ای که با تلاش و کوشش به نتیجه نرسد، فقط در سحرگاه و با ناله‌های دل می‌تواند گشایش یابد.

برداشت: وقتی که یک عضو از بدن به دور از جای خود باشد، هر کسی که زیاد سفر کند و خونریزی کند، ممکن است دوباره به جای خود برگردد.

برداشت: در دنیای تنهایی و انزوای خود چه نیازی به خروج از آن وجود دارد؟ زیرا مانند موجی دریا، زیبایی و لطافت خود را به نمایش می‌گذارد و حیرت‌انگیز است.