غزل شمارهٔ ۵۰۸۵

برداشت: آن زیبای خون‌چکان از تیغ نگاهش، مانند درخششی است که از چشمانش بیرون می‌ریزد و همانند بارانی است که از ابر سیاهش می‌بارد.

برداشت: این زخم نمایان بر تن من ناشی از سوارکاری است که از بینی الماس ساخته شده و به دور سپاهش غبار نشسته است.

برداشت: دلیلی در درونم وجود دارد که نشان‌دهنده‌ی عشق و احساس عمیق من است، گویی گل‌های سرخی که نماد عشق هستند، از کلاهی که بر سر دارد جوانه زده‌اند.

برداشت: از عطر دل‌انگیز گل‌ها می‌توان به خورشید نزدیک شد و بر دلی که به خاطر زیبایی نگاهش درخشان شده، بیفزاییم.

برداشت: خورشید درخشان می‌شود و مردمک چشم او، همچون هاله‌ای از نور، به دور هر چشمی که بیفتد، می‌درخشد.

برداشت: حرکت او همچون سیلی است که به همه جا می‌ریزد و دنیا تحت تأثیر اوست. کسی را یارای ایستادن در برابر او نیست و نمی‌تواند مانع سر راهش شود.

برداشت: هر دانه‌ای که به خاطر عشق در دلش احساساتی جان می‌گیرد، می‌تواند به مرحله‌ای برسد که آرزوهایش به اوج آسمان‌ها رسد و از دلش ناله و حسرت برآید.

برداشت: اگر شخصی در خواب به بهشت و خوشبختی فکر کند، نمی‌تواند از زیبایی‌های آن لذت ببرد، چون به زلف سیاه محبوبش دلبسته است و تمام تمرکز او روی آن زیبایی است.

برداشت: به خاطر زیبایی بی‌نظیر سیمین ذقنی، دل من را برده است و برای من این امکان وجود ندارد که حتی لحظه‌ای در برابر یوسف کمترین توجهی داشته باشم، زیرا پر کردن چاه عشق او به حدی دشوار است که نمی‌توانم به آن فکر کنم.

برداشت: هر دل که در پناه زلف محبوبش قرار گیرد، از ناگواری‌ها و حوادث روزگار در امان خواهد ماند.