غزل شمارهٔ ۵۰۸۳

برداشت: شخصی که با ویژگی‌های خاص خودش فراتر از دنیای مادی به نظر می‌رسد، در جستجوی حقیقت و معناست و این نشان‌دهنده سرگشتی و تب و تاب اوست. او بیشتر از هر چیزی به شدت دل‌مشغول و متفکر است.

برداشت: مادر را چگونه وصف کنیم، وقتی که سرنوشتش مانند نور خورشید در رنگ‌های سرخ آسمان غروب می‌درخشد و از شوق در تلاش است؟

برداشت: چشمان این دنیا مجذوب و حیران آن قامت زیبا هستند. این قد به زیبایی و دلربایی می‌ماند که مانند سنان (سر نیزه) است.

برداشت: چهره‌ی زیبا و چین‌خورده او، دل عاشقانی را به دو نیم می‌کند؛ این به آن معناست که به مانند تیغه‌ی شمشیر، قدرتی دارد که می‌تواند قلب‌ها را تحت تاثیر قرار دهد، چنان که کمان آماده‌ی شلیک است.

برداشت: وجود او از سر تا پا پر از زیبایی و جذابیت است. او به گونه‌ای است که حتی چشمی که به او توجه نمی‌کند، با رحمت و محبت به او نگاه می‌کند.

برداشت: آشکار است که با زیبایی دلنشین او، چه تأثیری می‌تواند بر یک ماهی بگذارد که می‌توان با انگشت علامت آن را زد.

برداشت: دل من، خود را جمع و جور کن و باریک‌تر شو؛ زیرا که بسیاری از عاشقان به خاطر زیبایی و زلف‌های او، به طرز دلپذیری از هم جدا شده‌اند و تحت تاثیر جذابیت‌های او قرار گرفته‌اند.

برداشت: نگرانی وجود دارد که بر اثر گفته‌های تند و تیز او، مانند قطره‌ای خون که از سر شمشیر می‌چکد، اشک‌های او بر زمین بریزد.

برداشت: گفتم شاید با کم شدن خواب، آن تیزی و جذابیت مژگانش را فراموش کند و خواب سنگین و عمیقش، تحت تأثیر آن قرار نگیرد.

برداشت: اگر جلوی لب‌های زیبا و قرمز او شمعی وجود نداشت، نفس من گم می‌شد و در باریکه دهانش گم می‌شدم.

برداشت: دوستی که با شمشیر در برابر من ایستاده، دلش پیچیده و رازآلودتر از موی پریشان است و سخنش هم به همین اندازه دشوار و مبهم است.

برداشت: با دیدن قحطی‌زدگان در کنار سفره‌ی یوسف، فهمید که باید قدرت و اختیار خود را در دست بگیرد.

برداشت: صائب از خویشتن می‌گوید که مانند خضر و مسیح، نقشی ویژه و معنوی دارد. او در اینجا به شکلی شوخی‌آمیز اشاره می‌کند که خود را در حال غرق شدن در عشقی عمیق و پیوندی عاطفی می‌بیند، گویی در جریانی از خون و احساسات غوطه‌ور است.