غزل شمارهٔ ۵۰۸۰

برداشت: من خود همان لاله زیبایی هستم که نشانه‌های سوختگی‌ام از دل‌های آتش‌گرفته و سوزان است و شراب وجودم از همین درد و رنج‌ها به دست آمده است.

برداشت: حالت بی‌هوشی او از جست‌وجوی دل خارج نمی‌شود، چشمی که مانند مژگانش بازیگوش است و رگ خوابش را به خوبی می‌شناسد.

برداشت: این لنگر که به حسن (شخص یا ویژگی‌ای که در متن به آن اشاره شده) سپرده شده، به چه آسانی می‌تواند در برابر مشکلاتی که ممکن است برایش پیش بیاید، ایستادگی کند و ثابت بماند؟

برداشت: حسنی که از خانه به بازار می‌رود، مانند جهانی است که در آینه جلوه‌گر می‌شود.

برداشت: چشمی که در اثر نوشیدن شراب زلال و صاف می‌شود، مانند کاسه‌ای است که برای نوشیدن آماده است.